woensdag 22 maart 2017

Liezewiezewoes en de innerlijke feministe

Ik heb mezelf nooit echt als het feministische type beschouwd. Toch al niet het type met okselhaar en zonder bh. Laat me daarin ook even stellen dat ik vrij zeker ben dat bh-loze feministes niet gezegend zijn met een D-cup maar dat is eigenlijk nutteloze randinformatie.

Ik ben wel steeds van het type geweest dat zeker is dat mannen en vrouwen op gelijke hoogte staan. Al heeft een mannelijke bouwvakker het waarschijnlijk met al zijn extra spieren of weet ik veel het fysiek makkelijker dan zijn vrouwelijke collega. Wat niet wil zeggen dat die muur niet even goed gemetseld kan worden door die vrouw.

Ik ben thuis ook degene die kaders, rekjes en planken ophangt. Ja met een boormachine en ja ze hangen recht want ja ik gebruik een waterpas én ja ik weet waarvoor een waterpas dient.

Ik zei hier ook ooit al eens dat Liezewiezewoes in het dagdagelijkse leven een ambtenaar van enig soort is. Ik heb dus regelmatig contact met wat wij noemen een 'belastingsplichtige' die al dan niet wordt bijgestaan door een boekhouders of jurist. Ik trek daar ook mijn plan in.
Al moet ik de laatste maanden toegeven, dat de vooroordelen rond vrouwen, en dan vooral van mijn leeftijd en jonger, in ons vak hier rond ons oren slingeren.

Nee mijnheer u hoeft me niet te vertellen uit welke stad ik kom om te tonen dat jij dat weet omdat je het via social media hebt opgezocht. U hoeft me ook niet te vertellen dat u ook die en die kennis van mij kent omdat je dat zag op Facebook. Zo intimiderend vind ik dat niet.
Nee heel flatterend is het ook niet voor jou als je al gniffelend zegt dat die nieuwe lading ambtenarekes ook wel es uwen belastingsbrief mogen komen invullen. Die por in de zij van uw boekhouder is er misschien ook wat over ja.
Maar wat er hier al zeker niet geapprecieerd wordt is volgende conversatie:

Amaai mevrouw, ik had u niet herkend. U bent sinds uw laatste bezoekje aan ons wel serieus afgevallen eh zeg. Allé t'is positief bedoeld eh!

Punt 1: ik was niet veel afgevallen, Ik was zelfs niet afgevallen. Alleen mijn haar is gegroeid. Roloog. en een punt voor opmerkzaamheid. Not.
Punt 2: elementaire beleefdheid is het toch wel om een dame daarom niet te wijzen op het al dan niet vet zijn in het verleden.
Punt 3: kerel, je staat hier om iets zakelijk te bespreken wat je veel geld gaat kosten. Denkt gij nu echt dat ik mij voor een 'complimentje' daarom soepel ga opstellen?
Punt 4: Had ik een man geweest, had deze conversatie zelfs niet bestaan.

Maakt het mij dan een feministe als ik mij hierin opjaag?

dinsdag 21 februari 2017

Feestelijk verkleedspul

Kan je een betere planning hebben dan het bloggen van een verkleedjurk de week van carnaval? Ik peins van nie!

Een paar weken geleden kreeg Nena voor de eerste keer een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Kleine Margot werd 4 en dat ging deftig gevierd worden. Beetje stress, want ik vind dat kei originele mensen. Gelukkig had het feestvarken van dienst had een tips-voor-cadeautjes-lijst en daarop stonden verkleedkleren. Dat is hier ook altijd dolle pret én een constante in het spel van de meisjes. Ze hebben daar veel geniet van. Ik ging wat af op mijn eigenste ervaring met 2 kleine dames in huis en besloot dat een prinsessenjurk altijd wel een schot in de roos is als je 4 en een meisje bent.

Toen ik in de winkel voor het rek met verkleedkleren stond, vond ik de keuzes niet bijster origineel. Dus een grote kans dat de jurk in kwestie al in de verkleedkoffer van Margot zat. Ik ging dat dus maar zelf even fixen.

Ik trok naar mijn verkleedklerenstofjeswinkel bij uitstek tijdens een middagpauze en vond op welgeteld 1 minuut wat ik zocht. Ik struikelde zowat over de rol bij het binnenkomen.
Ik kocht enkele meters passende tule en kon aan de slag gaan. Sleutelwoorden waren: zwierende rok, veeeeeeeeeel tule, hartjesrug.

Ik nam Stof Voor Durf Het Zelvers 2, tekende een maat groter dan Nena haar huidige maat, paste de open ronde rug aan naar hartjesvorm, tekende de taille langs beide kanten wat breder (makkelijker om er eventueel iets onder te dragen) en knipte een cirkelrok.
De jurk zat snel in elkaar en ik was echt blij met het resultaat!


 Het voorpand knipte ik door en daar stak in een gouden paspeltje tussen. Ik plande daar eigenlijk zo zigzagsgewijs nog gouden lint tussen te stikken maar door het gebrek een gouden lint op het moment dat ik begon te naaien werd dat plan maar opgeborgen.

Het hartje op de rug sluit bovenaan met 2 doorzichtige knoopjes die zoals een diamant geslepen zijn. Onderaan overlappen de flapjes een beetje maar is er geen sluiting. Ik dacht dat dat makkelijker zou zijn om de boel aan te trekken. U ziet hier ook de kunstig te hoog opgetrokken kousenbroek zitten van Nena.

Zachtroze en goud, dat is toch een match made in heaven eh.



 De onderrok is gewoon 2 lagen tule van elk 3 meter lang in plooien gelegd en aan een brede goudkleurige elastiek gestikt.
 
De foto's die zijn niet bijster van kleur en kwaliteit. Ik nam ze snel met mijn iPhone en bewerkte uiteraard niets. Geen zin. Maar u snap het plaatje.
 
De boel werd ingepakt, afgegeven en goedgekeurd. En ik was zeker dat deze verkleedjurk nog niet in de verkleedkoffer van Margot zat.
 
Uiteraard heb ik het nu aan mijn been dat er nog zo een jurk gemaakt moet worden. Al is het maar om ons moemoe content te stellen. Die vond het bijna erger dan Nena dat we de jurk moesten afgeven. 

woensdag 15 februari 2017

Sporty Spice for the win

Geboren zijnde in 1985 was ik vollenbak bakvis toen de Spice Girls hip and happening waren. En ja ik geef dat toe, ik heb die cd's ergens liggen want 'Girl Power!' en 'Spice up your life!' zijn goede slagzinnen als je 13 jaar bent. En ja ik geef ook toe dat ik onlangs nog eens goed meezong met hun debuutcd. En ja ik geef ook toe dat ik blijkbaar elke tekst nog vanbuiten kende. Maar dat is gewoon een raar trekske van mij.

Ik was wel fan van Baby Spice voor al die roze en fluffy dingen die zij aan kon doen. Sporty Spice daarentegen was minder mijn ding. Nooit van de sportiefsten geweest, kan mijn lerares LO van het middelbaar bevestigen. Dat mens heeft werkelijk alles geprobeerd om een beetje sport in mijn lijf te krijgen maar tevergeefs.
Tot een paar jaar geleden en ik toch besloot om eens iets aan de conditie te doen. Want de trap nemen voor 1 verdiep en buiten adem zijn, dat was nu ook niet de bedoeling op mijn 24 jaar.

Start to runnen dan maar. En dat vond ik leuk. Muziek in mijn oren en niet denken maar gewoon gaan, op mijn eentje want ik ben geen gezellige-groeps-loper. Ik ben nog steeds geen die-hard-sporter maar geniet er wel van en ben altijd blij dat ik het deed na afloop.

Lopen dus. Bevredigend, maar ik was al even op zoek naar iets waar ik me eens wat harder kon afreageren. Vroeger leek kickboksen me wel iets maar ik vond/vind de stap naar zo een echte club net iets te groot. En voor sporten genre judo, aikido,... vind ik mezelf te oud om nog te starten.
Tot mijn neef een paar jaar geleden begon met 'iets nieuws' zei hij. Een verdedigingssport, ontwikkeld voor het Israëlisch leger, waar je echt niets voor moet kunnen al basis en waar je jezelf dus leert verdedigen. Krav Maga dus. Dat was Neef zijn uitleg. En ontwikkeld voor het Israëlisch leger! Hoe stoer is dat!

Na lang twijfelen besloot ik het toch een kans te geven. En afgelopen maandag was het zover. Mijn eerste training. Er zijn geen aparte groepen waar ik ga in Aalst, iedereen traint er samen. Beginner of gevorderde, iedereen mept op iedereen. Zeker een goed idee want zo train je ook tegen mensen die groter, sterker en beter zijn dan jezelf. Een eventuele aanvaller gaat sowieso groter zijn dan mij (ja ik ben echt een kleintje met mijn meter en 61.5 centimeter) of het zou moeten zijn dat de zeven dwergen een aanval plannen op mij.

Ik vond het dus echt plezant om te doen. Je leert er wat eenvoudige dingen die zeker kunnen helpen en omdat het eenvoudige dingen zijn is de kans dat je ze onthoudt op momenten van stress groter.
Wat moet je er wel bijpakken? Gigantische blauwe plekken. Mijn hand en pols zien er vreselijk mishandeld uit. Alles in de buurt van mijn hals en sleutelbeenderen doet zeer van de vermeende pogingen tot wurgen en de pogingen tot mezelf te redden uit die wurgpogingen. Mijn armen zijn zo goed als lam van de spierpijn. Van het uitdelen en incasseren van slagen. Maar ondanks dat alles, ga ik het blijven doen. Ik kan me uitleven, ik kan stress wegmeppen en ik gebruik spieren waarvan ik dacht dat ik ze door een productiefout niet eens had. En je leert jezelf verdedigen. Dat ik eigenlijk ook wel hulp zou kunnen gebruiken voor het aan- en uitdoen van mijn bh omdat ik mijn armen nauwelijks naar achter krijg, dat zal wel beteren.

Ik samen op training met de Neef, niemand die dat ooit voor mogelijk had gehouden. Neef is namelijk een type dat op zijn dooie gemakske 200 km wandelt op 36 uur. En dan nog te voet naar huis zou wandelen. Of die zomaar uit het niets ineens beslist om 20 km te gaan lopen. Nu gaat de bomma zo fier zijn dat we elkaar proberen te wurgen!

En oh ja, een beetje ironie want dat is me niet vreemd: Potentiële aanvallers: Watch out! Want in de toekomst ga ik zo hard 'op ulle muil kunnen slaan'! In de toekomst wel, want voor de komende 5 dagen heb ik daar teveel spierpijn voor. Dus gelieve een potentiële aanval dan ook nog even uit te stellen...




woensdag 8 februari 2017

The return of the sewing mojo

De sewing mojo, die is hier eventjes zoek geweest. Geen zin, te moe, te weinig focus, te druk maar vooral te veel leven dat in de weg stond. Te veel 'te' dus. Het was alsof ik mezelf het plezier van de creativiteit met mijn naaimachine ontzegde.
Ik smeet me nochtans vol overgave op Bloggers for Life, in de hoop dat die mojo terug ging komen. Ik dropte zelfs een jasje in de tombola. Dan moest ik wel naaien. Maar tevergeefs. Het werd een jas op maat wegens het totaal negeren van mijn machines, wat misschien bij nader inzien meer lotjes opleverde. Maar dat naaien, dat was very low profile.

Ik ken de winnares van mijn jasje en beloofde het haar mee te brengen op de babyborrel van haar jongste spruit half januari. Op die babyborrel was er nog een vriendin die eveneens lotjes kocht en die dezelfde stoffencombinatie zou hebben gekozen voor het jasje. In een opwelling besloot ik het jasje voor beiden te maken. Ik had genoeg wol liggen, liet vriendin 2 een andere voeringsstof kiezen en ik maakte ineens 4 mensen gelukkig: de twee vriendinnen en de twee dochtertjes! Die schop in mijn kont de week voor de borrel, die was nodig...

Terwijl ik aan het tekenen en knippen was en daarna begon te naaien, kwam het licht een beetje terug. Ik kon me weer wat verliezen in het creëren van iets uit niets. Ik had er opnieuw mijn plezier in. De snoetjes bij het uitpakken van de jasjes deed me ook zo deugd. Ze waren ergens mijn redding in naaimojoloze dagen.

En het jasje zelf, dat vond ik persoonlijk fantastisch. Een prachtig wolletje dat ik kocht bij de totale uitverkoop van Samira ofzo, een stoffenwinkel ergens in Ledeberg, of Gentbrugge. Ergens die kanten toch.

Ik propte model Nena even in de jas omdat een gevulde jas net iets mooier presenteert dan een exemplaar aan de kapstok 


De gekozen voering door vriendin 2.
 
Knoopjes van bij mijn favoriete knoopjesmens in Zottegem.
 
Ik kreeg van Femke, de winnares van mijn stuk van Bloggers For life een foto door van haar knappe dochter in het jasje!
Dat het een schoon kind is, en dat de kleur haar prachtig staat!
 
 
Die mojo, die is er dus een piepklein beetje terug. Nu hopen dat de ruimte om te groeien alle kansen krijgt. 
 
 


maandag 23 januari 2017

music was my first love, part 2

Een goed jaar geleden postte ik een muzikale tijdslijn van mijn leven. Of toch de grove samenvatting daarvan. Ik had wel zin om dat nog eens te doen. Een lijstje muziek met mijn favorieten uit 2016.
De liedjes zijn niet persé uitgebracht in 2016 maar hebben een rol gespeeld in mijn voorbije jaar. Gewoon als vrolijk melodietje, als soundtrack om op iets te meppen of een fijne herinnering.

Liedjes halen vaak mijn selectie door hun tekst, zoals de opener van mijn lijstje nu.
Voor vriendinnen die er altijd zijn, darling I hope that you'lle be here when I need you the most. Hoeraatjes voor vriendinnen dus!



Het voorbije jaar hervond ik ook mijn liefde voor Britpop, meer bepaald mijn liefde voor Oasis. Geen idee waar die de voorbije jaren verstopt zat maar ze is dus terug and back to stay. Ik ben nog steeds een beetje kwaad op cafémaat Derrek, die belachelijk te laat was om in 2009 met de vriendengroep naar Werchter te vertrekken waardoor ik het optreden van Oasis heb gemist. In augustus 2009 zijn ze dan uiteindelijk gesplit. Grootste zonde, dat ik ze nog nooit live zag. Vandaar 1 van mijn favo Oasis-songs die ik compleet vergat maar opnieuw vond in 2016.

 
 
Geen muzikaal 2016 zonder Bazart. Grote fan, vanaf de eerste single die ze uitbrachten. Ik zag ze op Pukkelpop en ik vond het verpletterend, wat een nieuwe en kleine band teweeg kan brengen. Niet de beste video maar wel zowat de enige van Lux. Mijn bazart-topper.
 
 

 
 

Op een zappende-tv-avond kwam ik op VTM terecht, bij Liefde voor Muziek. Ik kijk niet vaak gewoon tv dus had ik geen idee wat het precies was. Had ik het geweten had ik zeker meer afleveringen gezien. Dit was 1 van de laatste afleveringen en Eva De Roovere speelde iets van dat manneke waar ik de naam constant van vergeet maar lijkt op Justin Bieber. Prachtige remake van een nummer die anders mijn aandacht niet zou trekken. Of hoe een goede zangeres van niets toch iets kan maken.



Voor de dagen dat ik eens echt goesting had foert te zeggen, dat alles en iedereen op mijn zenuwen werkt, dat ik een no-bullshit-zone op mijneigen ben, dat je me beter gerust laat tenzij je een actieve doodswens hebt. Voor zo dagen is er godzijdank Limp bizkit.


Nog een ode aan de mensen die je bijstaan no matter what. When food is gone you are my daily meal. Of hoe schoon is dat eigenlijk?



De eerste keer dat ik Trixie Whitley life bezig zag einde 2016. Ik geef toe dat ik geen enkele volledige cd van haar heb maar wel enkele losse nummers in mijn iTunes. Het optreden was dan ook een beetje afwachten wat ik er zou van vinden. Maar het was geweldig. Die stem en haar persoonlijkheid samen met de prachtige jazzy invloeden zijn meer dan genoeg om een topoptreden af te leveren. Een aanrader.



Iets om instant vrolijk van te worden, iets om je tofste zwierrok uit de kast te halen samen met wat dancing shoes en de hele nacht door te gaan. Parov Stelar is de max zeg ik je.


Britpop en Dandy-gehalte, match made in heaven voor mij. Smijt daar wat ruwe looks van Alex Turner en Miles Kane bij en ik val in katzwijm. 1 van de beste dagen van 2016 was mijn dag Pukkelpop met Eva. Een topdag met een topwijf. Meer vraag ik niet.



Last but not least, 2 nummertjes omdat ik niet kan kiezen en ik nog steeds queen of this blog ben en dus kies wat ik hier doe.
Sinds haar eerste full cd ben ik fan van Lady Linn. Op en top van Belgische makelij. Die eerste cd kocht ik de week dat ik het huis uit trok op mijn 22e. Piepjong, de weg nog zoekend, was dat de soundtrack van mijn leven toen. Die cd speelde ik bijna kapot, het doosje hangt nog maar nauwelijks aan elkaar en ik kan elk nummer meezingen. Bij elke cd die Lady Linn uitbrengt groeit de liefde voor haar stemgeluid en muziekstijl. Voor mij zowat de beste zangeres die ons land rijk is. Al bekijken veel mensen me wat raar als ik dat zeg. 'Onwetenden!' zeg ik dan!




Ik ben ook wel benieuwd naar jullie toppers van 2016! Kom, entertain me wat met jullie muzieksmaak en verhalen!

vrijdag 20 januari 2017

living on the edge, part zevenduusd

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb een ochtendhumeur en geen kleintje. Ik vind het hell on earth als er iemand tegen mij babbelt het eerste half uur dat ik wakker ben.
Ik ben er dan ook niet kwaad om dat ik in de week vroeg begin te werken. Dat is voor mijn eigen gemak, al ben ik ook geen morning person.
'Vroeger', een paar jaar terug, met slechts 1 kind en nog een twenty-something huid, kon ik zeggen dat ik meestal tussen 7u en 7u10 begon te werken.

Zeer concreet was dat: wekker om 6u, gekleed en alles op mijn gezicht gewreven tegen 6u20, boekentas van Mila maken, mijn eigen eten (ontbijt en lunch) bijeen pakken en vertrekken richting Gent om 6u40. Douchen zo 's morgens vroeg, daar doe ik niet aan mee. Ik doe dat 's avonds. Dat haar jong, dat duurt een eeuwigheid voor dat droog is anders. En dan zie ik er nog uit als een vogelnest in opbouw.

Om comfortabel te kunnen rijden en er niet belachelijk lang over te doen door de drukte moet ik eigenlijk ten laatste om 6u50 in mijn auto zitten. Wat vroeger dus makkelijk lukte.

Tegenwoordig haal ik 7u nooit meer, 7u15 is al vroeg om te arriveren in Gent.  De komst van Nena heeft daar zeker iets mee te maken want nu zijn dat 2 boekentasjes maken. Maar ook het uitgebreidere werk dat ik 's morgens heb om er enigszins toonbaar uit te zien.
Ik haalde het ooit eens in mijn hoofd om in de winterperiode gewoon wat mascara aan te doen en misschien ergens een verloren gelopen likje blush. Ik werd net niet naar het UZ gesleept. Werkelijke elke collega die ik tegenkwam die dag vroeg of ik me niet zo goed voelde. Om dus te illustreren, ik ben bleek in de winter en ik heb wallen.

Mijn make-up ritueel ga ik hier niet volledig uit de doeken doen maar ik slaag erin om dat mooi binnen de 12 minuten af te handelen (en ja ik heb dat eens getimed).Voor dagcrème, primer, conceiler, poeder, oogschadus, blush en mascara. Niet slecht qua timing denk ik. Ik doe dat dan ook al lang en zo goed als dagelijks. Routine dus.

Dolletjes dus zo race tegen de klok 's morgens, als je het ineens in je hoofd haalt dat het wel eens tof zou zijn iets te veranderen aan die routine en gewoon zomaar out of the blue gaat beginnen experimenteren met een liquid eyeliner nadat je dat al zeker 3 jaar niet meer hebt gebruikt...



maandag 16 januari 2017

beestjesparade

Vraagt u zich af of ik hier nog wel een relatie heb met mijn naaimachine? Ik vraag mij dat soms ook af jong, geen nood.
Het hele creatieve gebeuren stond allemaal even op een laag pitje geef ik toe. Niet dat ik niets maakte de laatste weken. Mila kreeg een nieuwe pyjama, ik maakte de jas van Bloggers for Life, er werden wel wat jurken gemaakt.
Alleen dat fotograferen eh. Jongens toch wat een miserie vind ik dat eigenlijk!?

Het pionierschap in keuze van stof, het aanpassen of zelf tekenen van patronen of ingenieuze extra's zal ik ook nooit hebben. Dus geef ik toe dat ik het me ook een beetje ontzag, om foto's te nemen van jurk nummer duizend. Of pyjama zeventienhonderd.
Ik breidde ook al enkele sjaals, die ik vervolgens allemaal vrolijk cadeau gaf. Maar ook daar dacht ik, ik kan toch geen sjaals blijven posten...

Maar omdat dat hier eigenlijk van start ging als een naaiblog en ik ergens rond september een jurk maakte voor Nena en daar ook nog eens foto's van nam (maar vervolgens vergat te bewerken en daar nu hoegenaamd geen goesting in heb), kan ik toch nog eens een genaaid stuk presenteren zeg! Kom dat tegen!

 
Moody as hell kan dat kind zijn.
 
Gelukkig pastte madam haar dikke kleutervoet-met-hoge-wreef in die poezenschoenen. Ik wil niet weten welk oscarwaardig drama het had geweest bij Raaf en Vos hadden deze schoenen niet gepast...
 
De 'Ik-kan-echt-wel-poseren-als-ik-mijn-best-doe'-pose
 
 
 
Ik denk dat ik de stof van de jurk ooit nog kocht bij de uitverkoop van Liesellove. Ik nam gewoon een basis Tinnyjurk met een mouwtje, zonder veel frutsels. De rok werd gewoon gerimpeld volgens de hoeveelheid stof die ik had.
En het kind was nog es in't nieuw gestoken.