maandag 31 december 2012

Afsluiten

Het was me het jaar wel, dat 2012. Een jaar vol emoties, leuke en minder leuke, we leerden weer wat meer mensen kennen, alle ja, een doodgewoon jaar eigenlijk.

2013 zal voor ons wat andere dingen brengen, een jaar van aanpassingen, verhuis binnen de woonkamer om een park in te passen, weeën, afzien, slapeloze nachten maar vooral nieuw leven. Een klein wezentje dat samen met grote zus de wereld zal gaan ontdekken. 2 koppigaards om het bloed van onder onze nagels te halen, 2 bondgenoten die gaan samenspannen tegen ons, maar ook 2 lieve knuffeldieren die op schoot zullen kruipen en een zoentje vragen.

Wat het nieuwe jaar ons brengen zal, dat kunnen we nu nog maar raden, maar wij kijken hier alvast uit naar de nieuwe spannende momenten!

Als afsluiter van het oude jaar en verwelkoming van het nieuwe jaar wensen we jullie dan ook een vreugdevol, hoopvol, liefdevol en vooral gezond 2013 toe!

Liezewiezewoes, De Vent, Milababy en klein buikgespuis.

zondag 23 december 2012

demonstratie

Demonstraties, in de genre van tupperware of konsoorten, zijn best gezellig in die zin dat je tussen een hoop ander vrouwvolk zit, meestal alcoholische dranken krijgt en er veel hapjes aanwezig zijn. Dat je daar dan ook bucht kan kopen die je absoluut niet nodig hebt in je leven is voor sommigen een minpunt, hier is dat een pluspunt. Ik heb namelijk een zwak voor spullerij die je absoluut niet vandoen hebt maar zo handig lijken. Zo heb ik een decoratieve spuitbol van tupperware, enkel al uit de kast gehaald omdat er iets achter stond dat ik wel vandoen had. Of een bloemsuikerverstrooier zoals die dat ze gebruiken om bloemsuiker over wafels of oliebollen te strooien. Ik heb geen wafelijzer en heb nog nooit oliebollen gebakken.
Hoewel ik me wel kan inhouden de laatste tijd.

Over dit soort van demonstratie gaat het hier niet, maar als inleiding kan dit wel tellen!

De demonstratie in kwestie werd gisteren gedemonstreerd door het kind des huizes, momenteel alleen nog Mila... maar ik hou men hart al vast als ze dit met 2 gaan doen, tegelijkertijd...

Even terug naar gisteren dus.
We spreken ergens rond 12u, middageten, waar ik me makkelijk vanaf had gemaakt met een boterhammeke.
Mila: mama, ik sil geen boterham, ik wil eerst een joghurtje.
ikke: neen, we eten eerst onze boterham en daarna krijg je een joghurtje.
Mila: neen, ik wil nu een joghurtje!
Deze conversatie ging ongeveer 10 minuutjes verder, met het verschil dat Mila begon te roepen en te janken.

We gingen dus voor de compromis: we eten de joghurt samen met de boterham op.

Tja, ergens had ik moeten weten dat dat fout ging aflopen maar toch. De joghurt ging naar binnen, de boterham bleef verweesd en alleen achter. Nog steeds in mijn ouderlijke rol zittende, mocht mila niet van tafel tot de boterham op was, maar dat bracht alleen maar meer roepen, tieren en janken op.
Mila vloog dus in de hoek. Enter demonstratie... van koppigheid en volhardend zijn. Kind heeft daar, eerlijk waar, bijna 2 uur gestaan, 120 minuten lang... de boterham was nog steeds niet op

 En wat doet een verantwoorde ouder dan? Die laat De Vent gewillig een chocoladepuddingsken opeten, voor de ogen van het kind, die niets krijgt, want de boterham is nog steeds niet op (maar wel al een beetje aan de verdroogde kant).

Dat was het breekpunt van het kind, om 14u30, de boterham was in geen tijd op, net als het laatste resterende chocoladepuddingske.
Ik heb mezelf dan maar getroost met een goeie manon praline van Leonidas.

Dat ziet er dus goed uit, als ze zo met 2 koppigaards kuren gaan krijgen. En ik heb maar 1 goeie vrije hoek in huis.

maandag 17 december 2012

Rosalie en haar garderobe

Ik lijk de laatste week een beetje energie terug te vinden, wie had dat nog gedacht! Daar moet ik dus van profiteren!
En gezien huiselijke taken nooit mijn prioriteit krijgen (hoewel ik nu echt wel dringend de was moet wegleggen: ik heb geen enkele mand over, ze zijn alle 3 gevuld met propere gestreken was. Maar de vuile-was-ton puilt nu uit... Ofwel moet ik maar wat wasmanden bijkopen, en wat ondergoed...) heb ik me gesmeten op een project dat al van ergens in september op de agenda staat.

Toen het boek van Tante Hilde uitkwam ben ik als een hazewind (een gepensioneerd en kreupel exemplaar weliswaar) naar de boekhandel gelopen om er een te kopen Want dat ging het kerstcadeau worden voor Mila, een mooie pop met kleertjes. Ideaal om mijn restjesmand es in te duiken.
Maar toen werd ik mottig en moe en kwam er niets van mijn plannen in huis.
Reden te meer om van mijn nieuw energiepeil te profiteren, gezien kerst al over minder dan een weekje is!

Poppemie werd getekend en geknipt, in vleeskleurig laken uit de kringwinkel. Ik heb een poging gedaan 'nieuwe' stof te vinden in de gepaste kleur, maar na 3 stoffenwinkels heb ik de moed opgegeven. Verder dan flest lichtroos of hevig varkentjesroos was er niet te vinden. Blijkbaar is de mix van varkentjesroos en zalmroos niet zo populair, geen idee hoe dat zou kunnen komen!

Het maken van de pop vond ik echt super om te doen, valt heel goed mee qua moeilijkheid, dankzij de super uitleg in het boek. Ik koos een meisjespop in hare puren, omdat ik toch een hoop kleertjes ging maken.

Ook de kleertjes waren een tof om te maken. Bij poppekleertjes steekt dat al niet zo nauw als de naad niet heel recht loopt, en mogen er wat draadjes uit de zijnaden steken. My cup of tea.

En zo kwamen we dus bij ons nieuwe familielid dat momenteel wel nog een weekje in een inpakpapiertje moet wachten op haar nieuwe moedertje. Rosalie is geboren! En zoals het een dame betaamt ten huize Liezewiezewoes, heeft ze toch al meer dan 1 paar schoenen.

Rosalie met een stolpplooijurkje en rode leren schoenen met sterrendetail

1e kant van een omkeerbare zomerjurk

de flowerpowerbroek met groene blouse met lange mouwen

zomer roze blouse met korte mouwen, veelkleurige a-lijnrok en bruin lederen schoenen met sterrendetail

andere kant van de omkeerbare zomerjurk

Een dame moet toch keuze hebben in haar kleerkast, ook al is ze een pop.

vrijdag 7 december 2012

Feest met obstakels

Ik plande al een maand of 2 de feestjurk voor Mila. De jurk dus voor de kerstperiode. Ik kocht deze zomer hier een meterke petit pan en wist dat dit dé stof voor de feestjurk zou worden! De stof had ik dus al.
Ik plande mijn jurk uit lieve Griet haar boek, en zag het al helemaal voor me! Het zou nen 'indiaan' worden, met schuine streepkes!

Maar een centimetertje foetus zorgde ervoor dat heel mijn maak-planning naar de vaantjes was... Ik ben in zijn geheel bijna 5 weken bezig geweest met dat kleed. Dan duurde het ook nog eens 3 weken voor er foto's kwamen... Ik kan nu wel zeggen dat ik blij ben dat het eindelijk af is...
Week1: Ik begon, tussen wat verblijven voor mijne wc door, met het tekenen van het patroon. Ongeveer een uur of 3 heeft me dat gekost, tekenen, wc, tekenen, wc,...
De moed ontbrak me om de stof al te knippen, dat bleef dus nog een weekje liggen...

Week 2: patroondelen werden gespeld en voeringstof gezocht. Er werd opgemerkt dat de indiaanjurk niet schoon ging gaan bij de stof voor het bovenstuk. De streepjes zouden verdwijnen in de print. Er werd dus een gewoon bovenstuk getekend. Er werd opnieuw gespeld en toen eindelijk ook geknipt. Alles werd ook al eens gestreken. Toen was ook de fut van week 2 helemaal opgebruikt.

Week 3: ik vond dat de voering voor het bovenstuk eigenlijk echt slecht was. Er zat rek in, was niet deftig aan de katoen te stikken... Er werd gezocht naar een alternatief, er werd een alternatief geknipt en toen was ik te moe om verder te doen.

Week 4: De frequentie van de wc-visitaties nam al wat af. Het bovenstuk werd in elkaar gezet. En toen werd dat toch wel wat klein bevonden... Ik had de maat getekend die ik haar ook deze zomer had gemaakt, even niet aan gedacht dat Mila ook wel is gegroeid... Er werd gevloek en gegodverdommed. En toen werd er weer gerust.

Week 5: Er was nog genoeg stof om een groter bovenstuk te tekenen, dat werd dan ook gedaan. Maar er was niet meer genoeg stof om een nieuwe plooirok te tekenen. Deze werd dan maar aangepast alain provist. De plooi werd wel gestikt maar is wel kleiner dan de bedoeling is. ma bon, we klagen nie, er is een plooi. De jurk is af voor kerst, ik ben content, kind is content. De jurk is nu wel vrij basic uitgevallen, ma kom, de stof is op zich wel mooi genoeg om er iets leuk van te maken.

Week 8 a 9: er werden eindelijk es wat foto's genomen.









Nu zou ik dringend es moeten beginnen aan de rest van mijn waslijst, maar eerst wat rusten. En misschien nog es over de pot gaan hangen...


donderdag 6 december 2012

bezigheden voor immobielen


Ik ben nog maar 13 weken ver, en ben dus helemaal nog niet immobiel in de enge zin van het woord. Maar echt mobiel en springlevend ben ik nu ook niet te noemen. Als ik niet ergens zit of lig, hang ik wel wat.
mijn naaiactiviteiten staan dan ook op een bedroevend laag pitje... Maar toch kriebelde het om wat creatieve dingen te doen.

Pinterest en ik zijn tegenwoordig dikke vrienden (dat kan ik al liggend via de Ipad doen) en ik kwam wel een paar leuke kerstgerelateerde dingen tegen.

Een daarvan waren fimo kerstboomkes in een pot 'sneeuw'. Ik dus op ne goeien dag een hoop fimo gaan kopen, kind in bed gestoken en met de grote-mensen-plastesiene beginnen spelen.
Ik kocht Fimo soft omdat dat, had ik gelezen, makkelijker kneedbaar is dan de gewone. Ik wil nu liever niet weten hoe slecht die gewone fimo kneedbaar is, maar op die soft zat nie veel stoef. Geeft ook geweldig veel kleur af, effenaf een vuiligheid eigenlijk, ma bon, mijn kerstbomen zijn een feit! jui!


Het zijn Ipad foto's, dus kwalitatief niet de allersterkste.


Nog een project voor immobielen zijn stempels snijden. Das ook maar gewoon zitten en snijden uiteindelijk. Veel valt daar niet over te zeggen, het werd een poezebeest en een feestvlaggetjesslinger (moest ik scrabble spelen, daar zou ik nu es mee kunnen uitpakken sie!)


en azo is ne mens al rap content eh.

En voor we hier afbreuk doen aan het ziek-zijn: Dit bericht en de bijhorende creatieve uitspatting werd al ergens begin vorige week gemaakt, de foto's kwamen er gewoon niet van. Nu ben ik een heel klein ziek vogeltje dat in de zetel ligt omdat ze anders nog mottiger wordt dan ze al is. Awoe aan de griep en keelontstekingen!

zaterdag 1 december 2012

Callimero-effect

Dat ik ongelooflijk mottig en ziek moet zijn van de kleine baby in de buik, tot daar aan toe, maar dat moeder natuur er mij nu ook nog iets griepachtigs heeft bijgegeven, dat is niet eerlijk!