woensdag 30 oktober 2013

Ollie, de olijke olifant

We zijn dus begonnen met een nieuw hoofdstuk in de hobby 'Handwerk'.
Haken, gewoon, een lange koord, dat deed ik wel veel toen ik klein was. Met die koorden vlocht ik dan armbandjes of kettingen. Ik ben er ook ooit eens in geslaagd rondjes te haken, maar meer, dat kon ik niet. De Bomma, die wel, die haakt spreien en anders spul met haar ogen toe. Dat haken, dat zit dus wel wat in het bloed, en het mocht es naar buiten komen vond ik.

Zoals het een goeie verzamelaar in hobymateriaal betaamd, moest ik uiteraard eerst veel voorraad inslaan. Bollen katoen en wol, haaknaalden in allerlei nummers en steekmarkeerders werden gekocht, samen met een stuk of 3-4 boeken met gehaakte spullen in. Een nieuw Pinterestbord werd gemaakt en lustig volgepind. U ziet, aan voorbereidende werken geen gebrek.

We zien het altijd groot en ingewikkeld ook. Klein beginnen, ik ken dat niet, dat moet altijd direct groots zijn, en liefst ook ingewikkeld, om het uitdagingsgehalte wat op te drijven.
Ik koos een olifant in 1 van die arumigumi (of hoe schrijft ge dat?) boeken en begin lustig te haken. Dat ik niet wist wat een magische cirkel was en constant moest opzoeken op youtube hoe je nu een vaste moest haken, of hoe je in hemelsnaam moest minderen, dat nemen we er maar bij. Dat ging goe vooruit, dat wel, maar ergens op het einde van het proces vond ik mijn olifant toch niet erg lijken op die uit da boekske... Maar dat maakt Ollie er niet minder charmant op!





Maar kom ja, ik besluit dat taarten die ge zelf bakt ook nooit trekken op de foto uit het kookboek, met olifanten is de net zo.

zondag 27 oktober 2013

wattig in het hoofd...

Nee, ik ben niet ziek aan het worden, ma vergeten dat ik doe... Tis gelijk dat Nena echt met mijn geheugen is gaan lopen op sommige momenten.
Dat, en het feit dat het toch druk is met 2 kleine sjarels en ne voltijdsen job. De ochtendspits wordt netjes verdeeld tussen mij en De Vent, allé, netjes verdeeld, ik maak de tas van Nena, de boekentas van Mila, leg ook Mila haar kleren klaar en zet Nena af bij de vava. De Vent kleedt Mila en doet haar naar school. Maar het werkt wel zo.
Maar dat het drukker is dan toen ik nog gewoon lekker thuis was, das zeker. Dat er ook minder tijd is om mij met nen hobby bezig te houden, das ook een feit. Maar het is niet zo dat ik niets meer doe! Ah nee gij!

Ik ben beginnen met dingen haken. Da lukt nie altijd even goed, wat de lichtelijk mislukte en scheelkijkende olifant die ik haakte kan getuigen... Maar er lukken ook dingen! een muts en sjaal voor Nena bijvoorbeeld!
Omdat die gelukt waren kreeg ik het geweldige idee om ne sjaal voor mij te haken, in een steek die nogal veel wol en tijd vraagt, ma tegen volgende winter is hij zeker af! met een beetje sjans zelfs iets vroeger! Hoera zeg!
Die maaksels, die heeft u nog te goed, maar dat ging hier eigenlijk gaan over diene give away die al nen helen tijd geleden is afgelopen.

Gezien mijn tijd die ik nu heb schaars is had ik geen zin om veel speciaals te doen om het nummer te trekken. Dus werd Mila erbij gehaald en zij mocht een nummer kiezen. Nummer 14 werd genoemd!

All Set, mail je mij je gegevens? zodat ik dat ding op de post kan doen voor het te klein zou worden!

vrijdag 11 oktober 2013

Zwierige pauwen

Mila is een enorm fier kind. Zeg haar dat ze een mooie meid is en je ziet haat zo blinken. Zeg haar dat ze iets als beste heeft gedaan en ze groeit instant 10 cm! Het is dan ook een toppertje, die oudste meid van mij.

Ze was deze zomer fan van dit rokje omdat het zo geweldig zwiert en zwaait (en omdat haar favoriete Jules t-shirt er op past). Het is nogal een luchtig stofke en niet erg herfst- en winterproof qua kleur vind ik.

Een tijdje geleden kocht ik een stofke, ik vermoed dat het van bij vermiljoen komt maar ik weet het niet meer zeker. Zo gaat dat al eens als je wat voorraad hebt liggen. Post-zwangerschapsdementie zal ik het maar noemen. Qua kleur perfect voor de komende seizoenen.







Op het stofje staan mooie pauwen gedrukt, en bloemmetjes. Het viel direct in de smaak bij Mila en werd dan ook geclaimd.
Madam had absoluut geen zin in poseren en wou liever wat zwieren en zwaaien, vandaar de geweldig onduidelijk en vreselijk oncreatieve foto's. Maar 4-jarige kleuters, daar valt niet erg mee te discussiëren als het aankomt op foto's nemen. Ook al zijn ze nog zo fier.

dinsdag 8 oktober 2013

De relativiteit der tijd

Tijd, iets bizar vind ik zelf. Soms gaat dat niet vooruit, op de momenten dat je moet werken en daar geen zin in hebt bijvoorbeeld. En soms vliegt dat voorbij! Op momenten dat het leuk is bijvoorbeeld. Het lijkt wel gisteren nog dat ik mijn eerste dagen thuis was, wachtende op de buikbewoner. En nu, nu is mijn buikbewoner al 4 maandjes jong... En staat mijn 1e werkdag voor de deur. Morgen begin ik er opnieuw aan, exact 1 jaar na het plassen op een stokje waar de 2e roze streep op verscheen. Symboliek enzo.

Voor Nena haar meter had ik al een tijdje een sjakos in gedachten. Ze had namelijk dit exemplaar gezien toen ik het aan mijn mama gaf en ze vond het een mooi kleurke. Dus een sjakos voor haar verjaardag it would be! Ik vond het geel van de details wel mooi afsteken tegen het blauw van de sjakos. De voering is ook dezelfde van de tas van mijn mama, die passen mooi samen en ik had nog net genoeg.

De zoektocht naar een model was rap geklonken, Toen ik Zo Geknipt zag wist ik dat ik die tas zeker ging maken. Het patroon schrijft eigenlijk canvas en katoen voor, maar ik besloot dat stijve canvas niet moeilijker kan zijn dan skai-toestanden.







Voor de schouderband gebruikte ik blauwe tassenband. Ik had wel genoeg van het leder om een band te maken, maar vond het gebruik van verschillende materialen wel leuk. Ik denk dat de tassenband ooit bij Vermiljoen werd gekocht. Dat is het voordeel van hamsteren: je hebt altijd wel iets bruikbaar in huis. En als je af en toe dan eens de kast uitmest kom je nog vergeten schatten tegen.

De tas ligt klaar om aan het nieuwe baasje te geven. Dat ze eigenlijk jarig was begin september is slechts een detail. Tijd is tenslotte relatief, nietwaar.

zaterdag 5 oktober 2013

Assortiekes

Een vriendin vroeg me een tijdje geleden om voor haar 2 meisjes een broekje te maken. Ze wou graag Jacobjes en in petrolblauw.
Bij de Stoffenkamer vond ik de zachtste mooie ribfluweel in het perfecte blauw. Dus, zij vraagt, ik draai:



Dit zijn de kleinste maatjes van het patroon, een 92 en een 98. Die maten zitten geweldig vind ik, de grotere, daar twijfel ik wat aan, gezien de laatste die ik maakte nogal een zak rond de poep was. Kan mijn eigen schuld zijn gezien ik wat freestyledegen met de lengte en de breedte... Maar, ik plan er nog es eentje in de huidige maat, dan zie ik wel hoe die maten in het groot vallen. 
Ik ben best fier op de broekjes, ze zijn echt goed gelukt, met rits en al. 
Als knoopjes gebruikte ik Kam Snaps van bij Koekepeertje. Maar, die gaan niet suuuupersnel open, je moet wat trekken, waardoor het misschien niet zo kindvriendelijk is als dat op het eerste zicht zou lijken. Ma ze zijn wel de perfecte kleur! 


donderdag 3 oktober 2013

Iets voor bij de Chinees

Dat mannen er al es vreed neffest kunnen zitten, bewees haar vent onlangs nog. Ik dacht toen nog 'Goh, dat valt hier al bij al nog mee!' but I jinxed it...

Al een hele tijd stond er een Charlie op het programma voor Mila maar door omstandigheden, geen tijd, geen zin, andere naaisels met voorrang, gewoon zin om te nietsen en True Blood seizoen 5 werd dat wat uitgesteld.

Tot nu! Er werd geknipt en naadband gestreken dat het een lieve lust was!
Het patroon is goed uitgelegd en de foto's zijn heel duidelijk, maar bij de maten stel ik me toch weer wat vragen. Ik tekende voor Mila een 116 ook al is ze pas 4 en een halfke. Ze is zowat even groot als de kinderkes van de 3e kleuterklas.

Toen die Charlie in elkaar zat zag ik dat de mouwen zeker en vast lang genoeg zouden zijn, ma de breedte, da zou nipt worden. Ze past er in, zeker en vast, maar tis ma heeeeeel nipt en door de band in tricot onderaan spant het zelfs wat rond haar buik. En dat was genoeg voor haar om hem niet te willen aandoen, of om toch binnen de 30 seconden uit te doen nadat ze hem gepast had.

Al een sjans dat ik nogal ne hamsteraar ben en ik genoeg stof had voor een 2e model te maken! Ik tekende dezelfde lengte van de 116 maar de breedte van de 122. Ook de mouwen bleven die van de 116. En juist om zeker te zijn knipte ik de band om onderaan te naaien ook 3 cm breder dan het patroon aangeeft, zodat er wat meer speling was. De roze tricot is ook vrij dik, waardoor die niet oneindig rekt.

Toen Mila de gepaste versie aan de papa showde en vroeg wat hij er van vond was het antwoord: 'Eerlijk? das precies iets van bij ne chinees jong... Da blinkend spel zie ik nie graag!'
Laat ons zeggen dat zijn innerlijke Jani nog ontwakende is.









De voorkant is een soort satijnachtig stofje, samen met de effen roze tricot gekocht bij Stoffen Van Leuven. De roos gestreepte tricot kocht ik onlangs bij de Soldeur in Kortrijk.

Maar nu, ik zit hier nu met nen Charlie, overduidelijk voor een meisje gezien de hoge roosfactor en de bloemmekes, die te klein is voor Mila. Dus, ik dacht, laten we nog es van Give-Away spelen!
Je hoeft enkel een reactie te plaatsen, en om in de sector van afhaaleten te blijven, maar met het gevaar mijn dieet helemaal naar de verdoemenis te helpen, mag u ma laten wete nwat uw favoriete afhaalhap is!
Oh ja, de inzendingen sluiten op 9 oktober. Dat is ook mijn eerste werkdag...

woensdag 2 oktober 2013

Niet alles is wat het lijkt...

Of is even lekker als het klinkt; that is...
Hoewel ik het had moeten weten, een lekkere cake op 2 minuten, en zonder boter, da bestaat gewoonweg niet!

Ik had een pin op pinterest zien verschijnen, van een nutella-cake in een kopje, en dat in 2 minuten, in de microgolf (nog iets wat een alarmbel had moten luiden, je kan gewoon niets bakken in ne microgolf, da kookt gewoon stijf...). Nutellafan als ik ben moest dat geprobeerd worden, ook al zijn we op dieet. Prioriteiten enzo.

Ik kan u zeggen, do not try this at home! Tenzij u houdt van bleke wakke bucht in een kopje, dat werkelijk niet te vreten valt. Ik bespaar u de foto, wegens absoluut onsmakelijk en verdacht veel lijkend op de inhoud van Nena haar pampers sinds ze groentepap eet.
Maar u weze gewaarschuwd!