dinsdag 18 maart 2014

Wanneer je het leven even voorbij blijkt te lopen...

Het is druk de laatste weken, pokkedruk zelfs, en dat vind ik niet zo fijn meer. Afspraken, etentjes, zieke kuisvrouwen,... Ik loop mezelf voorbij, in een recordtempo, dat wel.
Tijd voor mezelf is zeldzaam geworden, als ik iets wil doen voor mij, schiet er iets anders bij in.
Want ja, ik probeer per week 3 keer te lopen en dan ook 1 avond naar de spinningles te gaan, maar als ik dat doe, dan heb ik weer minder tijd om thuis op te ruimen, strijk te doen en dan loop ik lastig dat het zo een boeltje is thuis!. Moet ik ook vaak tegen Mila zeggen: nu even niet, ik heb geen tijd! Om me daarna vreselijk slecht te voelen als ik dat beteuterde gezichtje zie. Maar ga ik niet gaan lopen, voel ik me ook niet denderend. Ik doe dat graag, wat gaan lopen, maakt mijn hoofd even leeg. Maar ik train eigenlijk ook, want op 1 mei doe ik nog eens mee met iets zot.
Nogtans nekeer gewoon een hele avond in de zetel hangen zou ik ook wel appreciëren. Maar geen tijd! Want dan voel ik me schuldig! Ik had zoveel andere dingen kunnen doen.

Veel tijd om achter mijn machines te zitten heb ik ook al niet. Ik ben al meer dan een week bezig aan een jasje voor Nena, en ik heb toch al een zak gestikt. De jas, die is nochtans dringend, want het kind kan met moeite in haar huidige exemplaar.
Dat ik met mijn stomme kop heb aangemeld om wel weer de pakjes voor het schoolfeest te maken beklaag ik me ook al halvelings. Hoewel de ideetjes van dit jaar minder tijdrovend blijken dan  die van vorig jaar.

Komt er nu bij dat we volgende week op skivakantie gaan en dat er dus nog valiezen moeten gemaakt worden. Nena blijft logeren bij moemoe en vava, wat al veel gejank van mijn kant meebrengt ook. Ik mag niet denken aan het afscheid vrijdagavond of ik zit al met tranen in mijn ogen. Het kindeke, die gaat dat niet beseffen, maar ikke, ik wel. Ik troost me met het feit dat Mila het waarschijnlijk heel erg tof gaat vinden, om nog eens een héle week de onverdeelde aandacht te krijgen.
Die reis wil ook wel zeggen dat ik nog alles wat Nena deze week heeft aangehad moet wassen en strijken tegen vrijdag gezien ze nu niet zo overdreven veel kleren heeft en ik alles wat ze heeft moet meegeven, accidentjes met de kleren in het achterhoofd houdende.

Chronisch slaaptekort, dat heb ik ook al overgehouden van de drukke periode. En wallen, veel grote donkere wallen, die ik moet camoufleren om er niet een beetje dood uit te zien. Maar mijn potje goeie camouflage is bijna op, dringend tijd voor een nieuw...
En hoewel ik de meeste geplande dingen wel leuk vind op zich (want wat is er nu niet leuk aan afspreken met vriendinnen!), is de tijdsspanne waarin al die dingen gepland waren te kort. Om u een idee te geven, op 3 weken tijd heb ik welgeteld 4 avonden gehad waarin ik niets te doen had en ik dus gewoon eens in de zetel kon zitten. De laatste week waren dat 2 etentjes, 2 familiebezoeken die gepland waren, 1 naaiavond op school voor de schoolfeestpakjes en verkopen van kleertjes op een tweedehandsbeurs van de gezinsbond die ik een hele zondagnamiddag heb gedaan.

Ik hoop dat de komende reis toch iets of wat rust gaat brengen, dat ik wat ga kunnen bijslapen en mijn batterijtjes opladen, dat ook graag. Het is vandoen.

vrijdag 7 maart 2014

De rok van Murphy

'De Grote Mislukking', 'Veel gevloek en gefoeter', 'Typisch dat dit mij weer moet overkomen',...
dat waren allemaal titels die mijn gedachten even passeerden toen ik dit bericht begon te schrijven.

Ik kan zeggen dat ik er op vooruit ga op naaiskilgebied. Ik ben zeker nie de pretentieuze trut die beweert dat ze werkelijk geweldig is en dat alle maaksels top zijn, want u weet even goed dan ik dat dat dik gelogen zou zijn. Maar toch, ik vind dat ik er wat op vooruit ga, nah.

Hoewel die vooruitgang toch wel even ver te zoeken was toen ik aan deze rok begon.

Ik kocht een hele tijd geleden al eens een lapje stof bij veritas, van die Sew-be-do collectie. Geweldig fris, tikje fluo, mooie pastel ook. Paste ook perfect bij onze nieuwe schoenen!
Ik knipte een gewone tailleband voor Mila en plande een rokje met plooitjes vooraan en achteraan die ik er gewoon zou symmetrisch inleggen en een rits in de zijkant. Piece of cake, uiteraard!

Ik stikte 2 stofbreedtes aan elkaar, markeerde de middens zodat ik de plooikes schoon kon leggen en echt, da was schoon, effenaf! Symmetrie alom! Ik spelde de boel aan de tailleband en bekeek alles al eens vanop afstand. Frons 1 verscheen... De zijkanten, da was toch datte nie, ik had die niet uitgeschuind, waardoor de hele gelegenheid nogal plattekes viel aan de zijkant. 

Ok, plooikes es aan de zijkant gehangen, da viel precies nogal mee! Schuiner viel het wel! Plooikes aan de zijkant ging het dus worden, met een rits achteraan dan. Dat het kind eigenlijk geen lichaamsbouw heeft om de zijkanten te accentueren, daar trekken we ons niets van aan! 

Frons 2: die rits achteraan, ah nee, dat gaat niet, want dan loopt er vooraan een naad, en dat zie je. Mmmmmm, naad dan achteraan, maar sluiten met een rits, nee dat gaat niet. Een knopenpad!  Denken op het scherp van de snee! Man wat was ik goed bezig! Dat ik vergeten was de tailleband af te meten op Mila kwam hier goed uit.  Dan kon ik de knopenpad mooi afwerken.

Rok en tailleband werden aan elkaar gestikt en gepast bij Mila. Maar de tailleband, die zat dus niet goed. Gezien die recht was geknipt sloot die niet mooi aan aan de buik en de poep. 
Denk denk denk over frons 3... Idee! Ergens in mijn kast moest er nog een stuk dikke elastiek liggen! Ik rijg dat door de tailleband! dan gaat dat schoon aansluiten! Puik plan!

Kast werd overhoop gehaald, elastiek werd gevonden en geregen! En vastgestikt aan de rand van de tailleband. Slecht plan zo bleek, want ik had er niet aan gedacht dat ik nog 2 keer moest omslagen om de knopenpad zo te maken. Maar he, met wa stoom van mijn strijkijzer en snel stikken komt dat misschien wel goed!
Het zag er lang niet slecht uit na het omstikken! Tijd om knopen te zoeken! Ik vond er een paar perfecte! zelfde zachte blauw! Da ging schoon zijn jong.

Ik stel mijn knoopsgatspul in en begin eraan, compleet uit het oog verloren dat mijn naald door 3 lagen elastiek en 2 lagen stof moest... De bovenkant, die zag er nie slecht uit, ma de onderkant, daar was mijn hele klosje garen in vastgelopen. Wat nogal logisch was. Ik verwijderde de naald uit de machine, want ik wou nier persé in mijn vinger steken. Maar de knoopsgatenvoet, die zat muurvast! Knippen, peuteren met mijn tornmesje, niets hielp. Beetje trekken, dat leek wat draad los te krijgen! Beetje harder trekken, het lijkt te lukken! Ja! Maar toen zei er iets krak, en krak, das nooit goed, tenzij het gaat over een krokant koekje. Maar gezien ik op dieet ben eet ik geen krokante koekjes. Ook geen zachte.
Maar wat er krak zei, was mijn knoopsgatenvoet. Los, dat was hij wel op dat moment. Maar ook wel compleet onbruikbaar wegens in 2 stukken. 

Frons 4 was dus een feit, hoe lossen we een knopenpad zonder knopen op? Want ja, die rok, dat moest wel direct afgewerkt worden!
Ik herinnerde me vaag dat ik ook nog ergens drukknopen heb om vast te naaien! Ik zou die innaaien, en dan bovenaan de knopen aannaaien maar dan voor de sier! Geef toe, mijn denkwerk en snelheid van problemen oplossen, das top! 
Ik had maar 4 drukknopen meer, en ik had er 5 nodig voor de rok, bummer!
Kamsnaps dan? Eigenlijk geen optie voor aan die elastiek want das te dik om een kam in te snapsen. Combineren dan! Een drukknoop met valse knoop aan de tailleband, en kamsnaps onderaan! I'm on fire! Ik prees mezelf ook even gelukkig dat ik hamster.

De rok werd dus afgewerkt. Ik beschreef mijn werk 's avonds aan haar en ik kreeg een bedenkelijke blik. Terecht misschien wel, want plooikes aan de zijkant, das nooit een goed idee. En drukknopen en kamsnaps en die elastiek? mmmmmm
Ok, ik beken, het is zeker nie de schoonste rok, verre van flatterend, maar het stofke is zo schoon dat Mila hem wel zal dragen. Al is het maar thuis, om in den hof te spelen. 





zwierende haartjes!

plooikes op z'n best!
Hier zie je wel die tailleband bovenaan wat minder flatterend aan de buik zitten. 

Misschien, als ik veel zin heb, dan maak ik hem wel eens los. Of nee, dan knip ik de tailleband er af. Wie weet heb ik dan genoeg stof om iets voor Nena te maken. 



dinsdag 4 maart 2014

Survival modus

Ik vertelde al eens dat Mila een verjaardagsfeestje kreeg met haar klasgenootjes. In het slechtste geval gingen ze met 20 zijn, die bende kleuters. Het lot was me evenwel goedgezind en ik kreeg slechts 14 exemplaren over de vloer! Hoera!

Dat feest was afgelopen zaterdag en ik kan u meedelen dat alles wel goed is verlopen: er zijn geen gewonden gevallen, er is niets gebroken en er waren niet zo heel veel jankers.

Het begon al veelbelovend toen er een paar jongens arriveerden, in hun riddersoutfit, compleet mét zwaard... Ok, daar had ik even niet aan gedacht, dat die klein mannen een zwaard zouden meehebben én dat die daar op elkaar mee zouden gaan motten...
Held Van De Dag vriendin Mieke had gelukkig nogal snel door dat die zwaarden binnen niet het beste plan waren. Zwaarden werden dan ook geconfisqueerd! Dat was namelijk zo in die riddertijd. Kon je je belastingen niet betalen, werd er wel iets in beslag genomen.

Het aantal activiteiten werd een beetje beperkt. Er lagen kleurplaten op de tafel, van ridders, draken, schilden en prinsessen. Een deel van de prinsessenplaymobil werd ook beneden gehaald en dat zorgde voor de nodige verstrooiing terwijl ze aan het wachten waren op hun beurt voor de grime. Prinsessen en ridders werden vlotjes geschminkt. Wat me opviel, aan al die verschillende kindersnoetjes, was dat ik bij het ene kind plek tekort had om alles in die grime op dat kleine gezichtje te krijgen en dat ik bij het ander kind wat gezicht op overschot had. Maar dit geheel terzijde.
Na het versieren van de kroontjes mochten ze taart eten. Ik bakte op vrijdag een appeltaart, chocoladetaart en een hoop gewone cakjes. Ze vielen in de smaak, die taarten, want veel had ik niet meer over.

Als laatste activiteit namen we de kindjes mee naar buiten, op schatzoektocht. Dat vonden ze leuk en ineens waren ze ook heel gefocust! Zo een schat zoeken, das een heel werk voor zo een kleintje.
De schatkist bevatte voor de jongens een zwaard, maar een zwaard dat ze enkel thuis en buiten mochten gbruiken... *ahum* . Voor de meisjes zaten er armbandjes in de kist.
Ik zeg het u, op de moment dat die kist open ging, was het alsof er een berg vliegen op een pot confituur afvlogen! In ongeveer 10 seconden zaten er 4 kinders in die kist en lag al de rest er zowat bovenop!

Terug thuis werden er nog wat chips gegeten. Er werd ook gekibbeld om wie nu uit welk potje een chipje mocht nemen. Hier keek ik even met verbazing naar een kleine slimmerik.
Je hebt die enkele kinderen die kibbelen om dat laatste chipje in dat rode potje. (Het rode potje was het populairste potje: het was exact hetzelfde van alle andere potjes, maar die waren niet rood. Dat was blijkbaar hét kleur voor veel kinders.) En dan heb je dat ene slimme (geniale vond ik zelfs!) meisje, die haar niets aantrekt van het kleur van het potteke, al de rest maar laat vechten om dat ene potje met die laatste chips in, en intussen alle ander potjes van tafel op haar gemakje kan leegeten.

En toen, toen was het 17u en was het zowaar nog een grotere chaos dan ervoor. De ouders kwamen toe, hun spruit ophalen. Het was een beetje zoekwerk om in die berg kinderen, schoenen en jassen die mijn living op dat moment vormde de goeie exemplaren te vissen.

Het enige kleine mini-momentje van paniek vormde hem omstreeks 17u10. Stel u voor: de meeste kindjes zijn al weg of ben je aan het uitzwaaien, er zit nog 1 prinses in de living, te wachten op haar ouders, onder de tafel liggen nog 4 schoenen en geen van die schoenen is van uw eigen kind. 1 paar was van de nog wachtende prinses, 1 paar schoenen had op dat moment geen baasje...
Paniek dus! Waren we nu echt een kind kwijt? Buiten vergeten bij de zoektocht?? Nee dat kon niet want anders zouden die schoenen niet binnen staan! Ahja, ook waar...
Kind heeft zich goed weggestopt?? Ja! dat zal het zijn! Ware het niet dat er echt wel niemand verstopt zat in de living of keuken, ook niemand boven of in de kelder, niemand in den hof of in de garage...
Euh, tja, dan is dat kind naar huis op zijn kousen zeker eh?? Dat bleek dan, gelukkig, ook het geval. Ik zag de krantenkop al voor me! 'Schoenverslaafde moeder verliest schoolvriendje van dochter maar redt de schoenen!'

Goed, dat feestje, dat zit er op. We hebben het overleefd, al hadden we toch wat nood aan alcohol...