dinsdag 6 oktober 2015

one of those days again

U kent ze wel, van die dagen. Kakdagen, echt. Gewone dagen die door 1 stommiteit veranderen in een kakdag. Gisteren was er zo een beetje ene.
Het begon nochtans erg veelbelovend. De werkdag zag er relatief ok uit: vergaderingske in de voormiddag, lunchen met haar en een afspraak met advocaten in de namiddag. Ook werkgerelateerd trouwens, no panic!

Ik weet niet hoe uw ochtendritueel er uit ziet, maar ik sta dagelijks op om 6u, vanaf de eerste kik van de wekker. De vent, die mag dan nog blijven slapen, dus ik zorg dat ik snel afduw en snel de kamer uit ben. Omdat het ook zo een ontiegelijk vroeg uur is, leg ik mijn kleren en schoenen 's avonds al klaar. Geen getreuzel voor de kast voor mij om 6u.
Zo kwam het dat ik zondag mijn 'prinsessenrok' klaarlegde, zoals Mila die noemt. Enfin, dat is gewoon een zacht roze, echt zachte lange rok in fijne stof die heerlijk soepel valt. Vreselijk comfortabel enal. Met een tailleband die ze eigenlijk ook in zwangerschapsbroeken steken, zo een grote rekker. Niets spannen, niets aftekenen. Kom ik ben reuze fan van mijn rok.

Tot 9u30 ging alles top! Tot ik naar de zaal ging waar de vergadering was en ik de roltrap naar beneden nam. De roltrap die ik dagelijks moet nemen trouwens.
Ik weet niet of u dat weet, maar roltrappen, dat zijn stevige dingen. Metaal ook. Dus ze smeren een dikke laag vet tussen die treden zodat die makkelijk en zonder al te veel lawaai in elkaar schuiven.
Zo van dat zwarte, vuile vet. Zo dik vuil vet ook.
U voelt dat hier al komen... Mijn rok, die zo heerlijk aan het flaneren was rond mijn benen, die kwam met een stukje van de zoom vast in de roltrap...
Gelukkig voelde ik het kleine rukje naar beneden toen de rest van de stof ook naar binnen werd getrokken zodat ik nog vrij op tijd de tailleband van de rok kon vastgrijpen en naar omhoog kon trekken. Ik kon toch al voorkomen dat ik daar in mijn onderbroek zou gestaan hebben. Want mijn onderbroek van de dag, die zat ook wel comfortabel maar is nu niet bepaald het soort onderbroek dat je graag deelt met je bijna voltallige groep collega's...
Ik stond dan wel niet in mijn onderbroek maar ik zat wel vast, in de roltrap. Vastzitten, dat blijkt wel 1 van mijn specialiteiten de laatste weken.

Ik weet ook niet of u dat weet, maar roltrappen, die zijn niet eindeloos lang en als je daar in vast zit, dan is het niet zo dat je op je gemak even 10 minuten kan nadenken over de beste aanpak. Want op het moment dat je afstapt en die trap naar de onderkant verdwijnt, met de zoom van mijn rok aan zijn zij, dat is het moment dat ik écht in mijn onderbroek zou hebben gestaan. Ik kon dus niets anders doen dan trekken, aan de stof van mijn geliefde rok.
Miraculeus genoeg kreeg ik de stof er uit zonder scheuren of brokken te maken, maar vet, dat had ik wel mee. Grote, vuile, zwarte vetplekken op mijn rok. Janken jong, dat wou ik doen. Maar then again, met al je collega's bij je die strike lagen van het lachen, not done. Evenals naar een afspraak gaan bij advocaten met kleren vol vetvlekken.

Ik zette me er over, ging naar de vergadering en lichtte griet in over de roksituatie! Zij speurde de plaatselijke H&M af op zoek naar een broek voor mij. Een rok aan normale lengte was ook geen optie, want liet ik nu net mijn scheeermesje vergeten zijn in de douche de avond ervoor. Murphy is echt een kalf.

 Zo kwam het dan onze gezellige lunch een speedshoppingsessie werd, waarbij ik 2 broeken kocht, just to be sure. En waar we snel een broodje naar binnen werkten voor ik mijn afspraak had van de namiddag, in mijn nieuwe broek.

En de rok? Die liet ik achter bij mijn mama, want net als vava's komen ook moemoe's nog vaak to the rescue!

21 opmerkingen:

  1. jah, van uw collega's moet ge 't hebben, lachen met u terwijl ge vastzit. Hier was ik deze week al een tijdje op het werk (al twee koffietripjes met de collega's naar het machien achter de rug) toen ik na een toiletbezoekje in de spiegel keek en opmerkte er nogal onflatterend mascara onder mijn oog was beland. Gelukkig nog gemerkt voor mijn vergadering die dag...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Moemoe's to the rescue, mijn schoonmoeder is ook de beste 'tante Kaat' van de wereld, geen vlekje dat zij er niet uitkrijgt. Ik zou samen met je een potje willen huilen voor dat vreselijke moment, maar ik kan een lach nauwelijks bedwingen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. O jee... ok, ik snap dat jij bijna in tranen was, maar to be honest, ik moet eigenlijk wel een beetje lachen. Jouw manier van schrijven is dan ook heerlijk! En gelukkig is wat zelfrelativering jou ook niet vreemd :-)

    Hoera voor de nieuwe broeken, én voor de moemoe!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. vrouw! je zag er to die for uit in die broeken. En ik hoop dat mama de vlekken krijgt uit jouw rok. Ik vind jou namelijk een prinses in dat lange ding

    BeantwoordenVerwijderen
  5. amai seg ik leef me a mee, eddet ma voor begot!! Allez toch twee nieuw broeken jong...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een echte kakdag... Maar met vriendin en mama to the rescue!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. oh ik duim voor de rok want die is echt prachtig!
    al moet ik verder toegeven dat ik een klein beetje moest gniffelen bij het lezen van je bericht maar hé negeer dat maar ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik heb medelijden met u. Hopelijk krijgt uw mama de vlekken er nog uit. Moeders zijn daar kampioenen in, ik geef mijn kleren met onuitwasbare vlekken ook mee en wonder boven wonder krijgt zij die er uit.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ai neen zeg! De drama queen in mij zou op zo'n moment serieus naar boven komen, no doubt about that!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Zalig genoten van dit stukje proza! Hopelijk weet moemoe zich raad met de vetvlekken!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Allez jong, jij maakt wat mee de laatste weken! Maar blijkbaar heb je de collega's toch hun moment van de dag bezorgd en konden ze thuis bij de wederhelft met een boeiend verhaal het avondeten opfleuren!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Afwasmiddel op de vetvlekken en dan gewoon meewassen zoals normaal in de machine

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Dat hebben jij en Griet goed opgelost! Maar boy, wat een verhaal :)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Oh help :-) ik voel met je mee, echt waar! En ik duim voor de rok!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Mijn mama kan dat ook als de beste ... vlekken eruit krijgen

    BeantwoordenVerwijderen
  16. "Murphy is een kalf." Hahahahaha! Echt sorry, ik lig weer dubbel, en ik kénde het verhaal zelfs al…
    Mijn oudste toen nog maar 6) zat zo ooit met de tippen van haar All-Stars vast aan het eind van de GAP-roltrap in NY. Echt, zo verschieten! Die Amerikanen zijn doodsbang voor rechtszaken, dus we werden meteen gecompenseerd met schoenen en kleren voor het kind :-) :-)
    Ik hoop dat de rok gered wordt, en anders koopt ge mijn boek: er staat een easy-peasy patroon in voor zo'n prinsessenrok ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat maak jij toch allemaal mee seg! Weer een verhaal dat nog een tijdje zal mee gaan. Ik zie het ook al helemaal gebeuren zoals jij dat zo mooi neerschrijft! Echt jong, misschien een mooie titel voor een boek : Murfhy is een kalf - door liezewiezewoes ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Zalig om te lezen en waarschijnlijk niet zo tof om te ondervinden. Ach, hier ga je later nog vaak aan terugdenken :)

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Advocaten zijn nochtans ook maar mensen, die af en toe met hun kleren vast komen te zitten in een roltrap, maar ik begrijp dat een prinsessenrok met vlekken een niet zo comfy gevoel geeft ... On the bright side, it's one hell of a story en zo'n prinsessenrok, die naai jij in één twee drie zelf ! Volgens mij kan je aan de slag met de patronen van Allemaal rokjes, verlengen tot op de enkels (of de grond :-) ) en Mina Dotter-gewijs een brede elastiek eraan (zie ook mijn post grijs of blauw ?)

    BeantwoordenVerwijderen