dinsdag 29 september 2015

Oops, I did it again...

Ik ben van het gezegende jaar 1985, wat wil zeggen dat ik pas echt besef van de wereld begon te krijgen in de jaren 90. I am a nineties bitch dus.
Opgelet, ik ga hier bekentenissen doen om 'U' tegen te zeggen. Maar ja, ik beken. Ik ben Liezewiezewoes en ik was fan van de Backstreet Boys. En als ik heel eerlijk ben ook een beetje van Britney Spears. Een 'zangeres' waar ik vaak aan denk, als ik mezelf smijt in een plan dat een bodemloos vat blijkt te zijn. Oops, I did it again dus.
Nu hoop ik van harte dat u niet wegloopt! Neenee! Want dat gaat hier nog spannend worden de komende weken!

Zoals u misschien ook al weet, ben ik niet vies van een beetje zelfpijnigingen, als daar zijn: 'Ja' zeggen op van alle dingen waar ik eigenlijk geen tijd voor heb, elke dag gezond en vers koken, mijn huis elke dag spik en span krijgen én houden, wat dan ook meestal grandioos mislukt.

Soms, nee eigenlijk vaak, doe ik het mezelf ook aan. En in een periode dat het dan eigenlijk best rustig loopt bedenk ik dan: 'Hé, waarom maak ik nu eens geen werk van dat plan!?' En plan dat al jaren in mijn hoofd zit maar er nog nooit uitkwam.
Instant stress en werk, dat kan ik u al zeggen. Maar nog nooit kwam er een plan van zo een omvang naar boven. Tot nu dus. Een plan waarvan ik hoop dat het goed gaat lukken, waarvan ik hoop dat het grandioos gaat lukken zelfs.

Wat dat plan dan is? Dat vertel ik u snel, zeer snel. So stay tuned, voor een groots, gek, warm plan. En veel volk, dat ook!

vrijdag 18 september 2015

Confetti festival

Mila is dol op confetti gooien. Ik kan dat gebeuren gelukkig beperken tot 1 keer per jaar tijdens carnaval. Gelukkig want confetti vind ik een beetje zoals glitter. Je geraakt daar moeilijk vanaf. Dat blijft overal aan plakken en kan zich wonderwel fantastisch verstoppen. Om op een onbewaakt moment weer op te duiken in je haar.

Maar met de boodschap: 'Kijk, dat is een stofje waar allemaal bolletjes van confetti opstaan!' Wist ik Mila wel te overtuigen een jurkje te maken in een prachtig stofje! Ik kocht het over van lieve An toen die haar kast opruimde. En ik vond het meteen geschikt als herfst-winterjurk!

Ja we zitten dus nog steeds in de plooikes-fase. I know, been there, done that. Maar eerlijk, ik heb niet altijd giga veel tijd om verrassend en vernieuwend uit de hoek te komen. So no biggie dat ik iets maak wat ik kan en niet te fel moet over nadenken.
 
Er kwam een a-lijn rok onder. Basispatroon uit SVDHZ2

Ma zie wa schoon kleuren dat eigenlijk zijn!

De nieuwe laarsjes van Raaf en Vos passen er perfect onder!

 We plannen dat vaak te combineren met deze heerlijk erg erg zachte Aymara in oker. Veel hartjes voor die trui zeg!
 

Er zit ook een beetje zilverdraag in de trui geweven.

 De foto's werden gemaakt ergens de laatste dagen van de zomervakantie. Het kind was doodmoe, van de reis, van de uitstapjes,...
 
Ik ga dit een topper vinden vermoed ik!
 

donderdag 10 september 2015

Vava's to the rescue!

Ik vertelde dat wel al eens, op woensdag van maart tot september gaat De Vent gaan fietsen, met fietsvrienden. Fijn voor hem. En nadat de kinders eindelijk in bed liggen ook wel voor mij. Ongestoorde naaitijd of ongestoord voor tv hangen met een half litertje Ben & Jerry's karamel sutra. Life as it should be enal.

Gisteren was het woensdag, en de voorlaatste rit van de zomer voor De Vent. Dus de voorlaatste woensdag dat ik ongestoord lui in de zetel kon hangen en kijken naar wat ik wil kijken.
In mijn geval, de laatste 4 afleveringen van True Blood.
Ik ging eerst even kinders in bad stoppen, in bed duwen en me dan placeren voor den televies. Het maximale halen uit die laatste woensdagen!

Even terug naar kinders. Nu weet ik niet hoe dat zit bij andere tweejarigen, maar ik heb een koppig exemplaar lopen. Eentje dat tegenwoordig alle drama van de wereld maakt als ze naar boven moet omdat ze schrik heeft dat ze gaat moeten slapen, terwijl ze absoluut nooit moe is. Dus ook drama als ze naar boven moet voor bad. Scènes met een peuter die aan de trap hangt die ik met 1 been haar kamer moet insleuren?  Been there, done that.

Dus toen ik gisteren naar boven ging met de meisjes en Mila al in de badkamer zat, was het niet ongewoon dat Nena nog drama stond te maken op de trap terwijl ik in het deurgat stond te wachten op haar. Eens boven besefte ze dat ze in bad mocht, klaarde haar humeur op en liep ze enthousiast de badkamer binnen, waardoor ze even een tik gaf tegen het trapladdertje, dat tegen de muur recht over de deur van de badkamer stond. Ik trok de deur dicht, hoorde het laddertje vallen en hup. Het was gebeurd. We zaten vast, in de badkamer. En De Vent, die was al vertrokken op fietsrit. Helemaal alleen thuis dus...

Nu is het ook niet bepaald mijn topidee van fun, een woensdagavond opgesloten zitten in de badkamer met 2 kinderen, wachten tot De Vent thuis komt van zijn nabespreking.
Verschillende opties schoten door mijn hoofd!
Optie 1: via het raam van de badkamer naar beneden klimmen langs een dakgootpijp, als dat al een woord is. In de films doen ze dat zo! Maar ik de films vallen ze daar ook wel vaak af. Misschien niet het beste plan!
Optie 2: de deur inbeuken! Maar ik heb helemaal geen gespierde armen, dus buiten vreselijk blauwe schouders dat ik er zou aan overhouden zou ons dat niets vooruit geholpen hebben.
Optie 3: door het raam blijven hangen en wachten op een toevallige passant die de brandweer ging halen! Die stoere brandweerman kon ons dan redden! Ik zag het artikel in de gazet al zo voor mij: Brandweer redt vrouw en haar 2 dochters uit benarde situatie! "jaja, we twijfelden geen moment, we namen de ladderwagen en hebben de slachtoffers bevrijd uit deze uiterst gevaarlijke situatie!" aldus de moedige brandweerman.
Het bleek toch optie 4 te zijn. Net iets minder glamoureus en spannend, maar uiterst effectief. Ik belde gewoon mijn papa op die ons is komen redden. De mens was net ook een fietsritje aan het doen en reed de longen uit zijn lijf om ons te komen redden. Vava's to the rescue! Vava's, das een gerief om te hebben jong.
Want ja, ik had gewoon mijn iphone mee naar de badkamer. Omdat de meisjes naar liedjes luisteren terwijl ze in bad zitten en omdat ik dat ding nu eenmaal overal mee naartoe sleur. Dus laat het een lesje zijn, ga nooit ergens heen zonder je telefoon! En lach niet met mensen die dat doen!

Maar wat dat trapladdertje daar nu stond te doen?
De Vent, die zei 2 weken terug tegen mij: Amaai ge gaat fier zijn op mij, ma echt, fier eh!
Bleek dat De Vent na 7 jaar eindelijk dat plintje aan het plafond in de badkamer ging vasthangen. Maar ergens halverwege zijn werkje liet hij de boel voor wat het was, zonder dat die plint al vast hangt. En momenteel staat zijn gerief nog waar hij dat achterliet. Inclusief trapladdertje om aan het plafond te kunnen dat tegen de muur, rechtover de deur van de badkamer, stond...
Maar fier dat ik ben op hem, werkelijk niet te geloven. Wat een Vent!

dinsdag 8 september 2015

some sunny vibes

De zomervakantie waar wij van genoten, die ligt al relatief ver achter ons. Nu een mooie herinnering, dat wel. Zon, warmte, blauwe hemel, lekker eten, brave dochters, ijsjes...

En tijd, dat ook. Want ik ben een geluksvogel in die vakanties. Ik heb geen stress om voor de kinderen 2 maand opvang te voorzien. Ze gaan gewoon erg fijn naar moemoe en vava, of oma en opa. Daar amuseren ze zich tot nu toe goed. Bijkomend voordeel: de kinderen hebben daar 's middags ook al warm gegeten, dus ook geen stress om 's avonds nog een gezonde maaltijd ineen te flansen.

Daardoor kwam het dat ik in de week voor ons verlof wel nog wat tijd had, en ik in de rapte nog een topje naaide voor Mila om mee te nemen op reis.

Vorig jaar zag ik bij Griet een mooi exemplaar. Ik had toen ook al een halve meter van krak dezelfde stof liggen, maar deed er niets mee. En vergat ook even de kleine lap eigenlijk.
Begin dit jaar besloot ik eens serieus wat stof op te gebruiken voor ik nieuwe kocht. Zo kwam ik ook een paar weken voor de zomer de lap Atelier Brunette tegen. En rinkelde het belletje van die mooie top die ik zag bij Griet.

Ik tekende uit de losse pols iets gelijkaardig maar maakte een langer lint dat knoopt in de nek. En ik maakte het ook wat korter dan Griet haar model, wat eerder uit noodzaak was gezien de stof op was.

Op de rug stikte ik in de tunnel een elastiek mee zodat het mooier aansluit en niet staat te gapen.


 In Firenze gingen we naar het Piazzale Michelangelo. Prachtig zicht over de stad geeft dat plein! Maar je moet er wel een klimmetje voor over hebben.
 
Ik ben zo dol op dat zachte rugje en die schoudertjes <3

Dat sterke klimmetje, dat werd beloond met een ritje op de paardenmolen.

 
Sweet holiday memories...
Jammer genoeg ligt het topje nu werkloos in de kast wegens herfstig weer. Ik hoop op nog een prachtige Indian Summer. 

vrijdag 4 september 2015

mijlpalen

Toen Nena werd geboren had ik zo van die baby milestone cards. Erg fijn, ware het niet dat ik ergens halverwege ben gestopt wegens al de helft van die dingen vergeten... Maar een paar van die mijlpalen, die vergeet je nooit. Daar heb je geen kaartjes voor nodig. Die eerste lachjes van je baby bijvoorbeeld. Hun eerste schaterlach ook. Hun wankele eerste stapjes.

Mila, die had haar eigenste mijlpaal deze week, ook eentje om nooit te vergeten. Bye bye kleuterklas, hello 1e leerjaar... Mijn moederhart, dat deed pijn. Er werd gejankt, door mij én Nena, in de auto weliswaar, zodat onze grote zus dat niet zou zien. Door mij omdat mijn kleine bolle baby nu al groot genoeg is om te leren lezen en schrijven. Die kleine bolle baby die trouwens een langbenige blonde jongedame aan het worden is. Just haar moeder, ahum.
Door Nena omdat ze zelf niet mee mocht met zus maar nog even moet wachten tot na de kerstvakantie. Wat een zeer relatief gegeven is voor een kind van 2 jaar en 3 maand.

In de vakantie mocht Mila haar boekentas zelf gaan kiezen. Want hoewel er al mooie exemplaren door blogland passeerden, heb ik nog nooit de moeite willen doen om zelf een exemplaar te maken. Kleuters en ander jong geweld snappen namelijk niet wat een werk én geld er in zo boekentas die je zelf maakt steekt. Bijgevolg worden die ook zelden behandeld met het respect dat ze verdienen.
Nu bleek in mijn zoektocht naar een mooie boekentas nog een struikelpunt te bestaan. Ze moest niet alleen groot genoeg en stevig zijn. Voor Mila moest ze ook wieltjes hebben én we moesten ze beiden mooi vinden.

De enige exemplaren die daaraan voldeden, die moesten blijkbaar ook meer dan 160 à 180 euro kosten, wat strontbelachelijk is. Want wij weten allemaal dat we wel beweren 'dat die kinderen zeker 3 à 4 jaar met die boekentas moeten doen', maar dat we dat na 2 jaar ook  massaal blijken te vergeten. En dus een nieuw exemplaar aanschaffen. Wat die +160 euro nog belachelijker maakt.
Zo komt het dat het kind eigenlijk compleet zelf mocht kiezen welke boekentas ze wou zolang ik ze groot en stevig genoeg vond. En zo eindigden we dus met een geweldig roos exemplaar waaraan Gertje vast een schone cent verdient. Maar die wel betaalbaar is met z'n 65 euro.
De turnzak, die liet ik ook voor wat het was en maakte er geen zelf. Het kind, die was namelijk des te contenter dat er een Frozen-exemplaar werd gekocht. Het enige waar ik wel tijd aan heb gespendeerd waren haar pennenzakken. En haar eerste-schooldag-jurk.

Dat het een jurk moest zijn, dat stond vast. Geen twijfel mogelijk. Jurkenkind, die Mila...

Nena, die voelde 's ochtends de bui al hangen. Ze was geen mm weg te slaan van bij zus. Ze ging er net niet bovenop gaan liggen. Hartjes voor zussenliefde!

Helemaal schoolklaar. In de nieuwe zwierjurk. Met een stofje dat ik kocht bij Spoonflower. De stof van het bovenstuk komt van bambiblauw en heeft net als deze allemaal kleine glinsterende spikkels.

 U ziet, erg roos... Maar het kind is fier. Daar doen we het om.

Het voorpand werd verknipt en er werden plooitjes in de middenboord gelegd. Mila is momenteel dol op plooitjeseffecten op de jurken. Maakt het speciaal eh mama!

Bambi's, dat maakt het wel herfstproof.
 

 
Intussen is mijn kleine bolle baby al weer helemaal mee in het ritme van school, gaat alles lekker z'n gangetje en daalt de rust weer neer thuis. Tijd om me op het volgende project te smijten.
 
Stof bovenstukje: bambiblauw
Stof rok: Spoonflower
Gilet: JBC
schoenen en kousjes: Raaf en Vos