donderdag 24 maart 2016

een wereld van prinsen en kastelen.

Dat is wat ik dinsdag uit alle macht heb proberen creëren voor mijn meisjes. Een veilige, roze, lieflijke cocon om samen onder te zitten, liefst tot het einde der tijden.
De dvd van prinsessia ging op repeat de dvd-speler in. We brulden mee met studio 100 liedjes. En dat extra lang, tot aan bedtijd.

Mila is een hooggevoelig kind, een kind dat geen weg kan met al die beelden. Een kind dat al helemaal was dichtgeklapt na 13 november en nu geen voet meer in Frankrijk wil zetten. Een kind dat ook bijna 2 weken erg slecht heeft geslapen uit schrik.

De juffen hadden het nieuws van dinsdag bewust niet verteld in de klas, maar we kregen wel een berichtje dat ze op woensdag samen naar karrewiet zouden kijken gezien er kindjes waren die zeker vragen gingen hebben. De juf zei woensdag dat Mila erg onder de indruk was en bang. Gelukkig werd ze gerustgesteld door de juf en stelde ze zo goed als geen vragen meer. Ik vroeg er ook niet meer naar.
Mijn plan was nochtans Mila compleet afschermen, niets zeggen, niets meedelen. Niet dat ik ze 'dom en klein' wil houden in het leven. Maar ze is pas  7. Ze mag leven in een wereld van prinsen en kastelen, dat is haar recht. Een occasionele eenhoorn mag er ook bij, en regenbogen, die ook.

Want 7 jaar, dat is niet klaar om de gruwelijke wereld écht te kennen. Dat is niet groot genoeg om de impact te beseffen.
Maar dat is wel groot genoeg om te beseffen dat de ene groep mensen de andere groep mensen viseert. Dat is beïnvloedbaar genoeg om te denken dat het normaal is dat je elkaar zo behandeld. Dat het ok is om zo met elkaar om te gaan.
Ik wil niet dat mijn meisjes zo denken. Ik wil niet dat ze ineens hun vriendinnetjes met een ander kleurtje anders zouden bekijken want die zijn niet anders.

Ik kan die beelden zelf niet aan, ik kan ze zelf niet vatten. Ik kan niet snappen waarom je zo een gruweldaad ooit een goed idee zou vinden. Ik probeer ze dan ook te negeren, uit zelfbehoud. Ik wil ook niet tegen die beelden kunnen, er kan nooit een gewenning bestaan tegen zo iets.

Dus ik blijf even wonen in die wereld van prinsen en kastelen. Ik ga een rondje eenhoorn rijden en een regenboogijsje eten samen met mijn meisjes. In onze mooiste prinsessenjurken aan. En een tiara op ons hoofd. Wie wil, mag altijd met ons mee.

vrijdag 18 maart 2016

ergernissen allerhande

Iedereen heeft wel enkele dingen in zijn leven die hem ergeren. Dat moet niet altijd groot zijn, of drastisch, maar toch zijn die ergernissen er.

Ik heb zo een hekel aan mensen die persé de trein, tram of bus al op stappen voor de mensen die er af moeten die kans gehad hebben. Zo snel is die trein niet weg! Vandaar die vertragingen!
Ik kan ook erg slecht tegen mensen die constant erg luid praten. Nee, ik ben NIET doof. En als ik niet snel genoeg reageer is dat misschien omdat ik jou bewust negeer.
Ik haat radio's waar ruis op zit. Dat maakt mij erg prikkelbaar en onrustig.
Ik ben ook geen fan van mensen die in groep altijd het hoogste woord moeten hebben. Want meestal vind ik dat net de grootste lege dozen. Al hebben die wel het lef hun lege standpunt op te dringen.

Deze week kwam de ergernis 'En dat is het beste idee wat er uit een brainstorm is gekomen? OMG' naar boven...
Ik heb ook een hekel aan slechte reclame. Ik ben op zich al geen grote reclamefan maar ik geef toe dat er werkelijk pareltjes van reclame bestaan!
Deze vond ik persoonlijk wel erg goed gevonden:

 
Reclame is voor mij goed en grappig als het de realiteit benadert, maar dan grappig. Seks sells zeggen ze wel eens. Dat is zo geniaal aan deze reclameboodschap vind ik persoonlijk. Maar u moet dat niet met mij eens zijn natuurlijk.

Sinds een week of 2 erger ik me echter rot aan een reclame van verzekeringen op de radio.
Situatieschets: happy couple vertelt dat ze binnen 2 weken hun nieuwe wagen krijgen en madam stelt voor een omnium te nemen. Mijnheer zegt dat dat niet vandoen is want dat hij toch nooit iets voor heeft. Waarop mevrouw weer zegt dat hij nooit iets voor heeft zoals hij nooit naar een andere mooie vrouw kijkt, waarop mijnheer een mooie vrouw aanwijst en knal op een paaltje rijdt. En mevrouw dan zegt: 'Zie je nu wel'...

Er zijn voor mij verschillende dingen mis met deze reclame:
1. Hij is zo ergerlijk dat ik al niet meer weet voor welke verzekeringsmaatschappij die is. Wat volgens mij toch een beetje het punt is als je reclame maakt.

2. Als mevrouw insinueert dat mijnheer naar andere vrouwen kijkt zou het al zeer moedig zijn van de man om dat toe te geven. Want een vrouw wil eigenlijk horen: 'maar nee schat jij bent voor mij de allermooiste ter wereld! Jij bent mijn prinses!' maar dan aangepast aan de persoonlijke situatie van het koppel.
Als die man dan ook nog eens een vrouw aanwijst vanuit de auto maak ik mij de bedenking: Als je rijdt, al is dat maar aan 30 km per uur, hoe goed zie je dan of dat wel een mooie vrouw is? Want is die 'mooie dame' wel de moeite waard om een gegarandeerde discussie te krijgen in de auto? Is ze wel mooi genoeg om aan te wijzen? Want als je er eentje aanwijst die lelijker is dan je eigen vrouw, wat zegt dat dan over het beeld van de man op zijn eigen vrouw? Vindt hij haar maar even mooi? of vindt hij die aangewezen dame mooier? Wat is er dan beter aan dan zijn eigen vrouw? Kom, u ziet, dat is hier erg wispelturig, voor interpretatie vatbaar én gevaarlijk om aan uw eigen vrouw uit te leggen. Mannen, begin daar niet aan, dat is een strijd die jullie nooit kunnen winnen...
En mannen die gewoon zomaar in de auto een schoon vrouw aanwijzen aan hun eigen vrouw, ik ken er persoonlijk niet veel, of geen. Waarmee ik niet wil zeggen dat ze niet kijken naar die vrouw. Kijken of het ook werkelijk zéggen, dat is een verschil.

3. Mijn grootste punt van ergernis! Die vent knalt tegen dat paaltje omdat hij nota bene naar een andere vrouw aan het kijken was en madam zegt zeer neutraal: 'Zie je nu wel!'
Euh... Als De Vent hier tegen een paaltje zou knallen omdat hij aan het gapen was naar een andere vrouw, zou de uitbarsting die volgt net iets anders om het lijf hebben dan die 'Zie je nu wel!' ...
Compleet onrealistisch, want de eerste vrouw die op die manier zou reageren op die situatie, die moet ik ook nog tegen komen. En om nog een cliché in de wereld te houden: en dan is die vrouw vast nog niet premenstrueel...

En dan bedenk ik: het team marketingspecialisten en reclamemensen die dat bedacht hebben, dat is er vast 1 om fier op te zijn... Oefening baart kunst, gelukkig. Dus laat ons allemaal hopen dat die mensen het nét iets beter aanpakken de volgende keer.

maandag 14 maart 2016

hold your horses!

Dat Mila gek is op paarden, dat is geen nieuws. Van waar ze die liefde heeft, dat is me nog steeds een raadsel.
Op stoffenjacht kijk ik niet speciaal uit naar paardenstof. Meestal laat ik die graag links liggen wegens: echt echt echt mijn ding niet, lelijke kleuren en toch niet iets teveel paard. Maar soms kom ik wel eens eentje tegen dat ik kan smaken. En dan koop ik dat.

Ergens in het begin van de winter kwam ik bij Mon Depot zo een stofje tegen. Het kwam uit de collectie van Lucy Has a Secret en was dus niet kinderachtig te noemen.
Ik verwerkte het best snel, naar mijn normen. Ik denk dat het een week na aankoop al rond Mila haar lijfje hing. Maar foto's nemen, dat kwam er maar niet van die periode. Tot we vorige week op bezoek waren bij lieve Griet en ze spontaan aanbood foto's te nemen. Hoera!




Aan de mouwen zette ik een reepje van dezelfde stof als boordstof. De mouw zelf liet ik een beetje fronsen in die boordstof.
 

Het is een zeer soepelvallende stof, lycra-achtig. Of echt lycra, geen idee, ik ben geen expert. Wat ik wel kan zeggen is: Je kan dat volledig met de overlock ineen zetten en je moet dat niet strijken. 

Als patroon gebruikte is gewoon de basis van SVDHZ2. Het achterpand tekende ik ook op de stofvouw, de halsopening tekende ik langs beide kanten een kleine cm breder. Ik wou er geen rits is, maar dat hoofd moet er wel door kunnen uiteraard.
 
Het is deze winter de favoriete jurk van Mila geweest. Ik snap haar, de jurk staat haar prachtig vind ik. Al zijn het paarden.
 

Kleine zus was ook mee op bezoek en uiteraard wou zij ook graag op de foto. Kleine cutiepie!
 
En dan smijt ik me nu volledig op de deadline van 8 mei. Communiemodus full force ahead!

woensdag 9 maart 2016

Hoe zou het zijn met...

Mijn goede voornemen voor 2016? Los van het feit dan januari en februari werkelijk een schijtmaand van jewelste waren, kon het ook slechter.

Punt 1, mijn reiniging en insmeren van mijn velleke, dat zit wel snor. Ik doe mijn best. Al moet ik eens werk maken van een afspraak bij een dermatoloog!

Punt 2, luisteren naar wat ikzelf wil. Dat is de ene dag al makkelijker dan de andere. Het is hier niet bepaald een topsituatie geweest de laatste 2 maand zoals ik al zei.
Het leven komt met ups en downs. Al mogen de ups nu wel massaal gaan komen.

Ik merk het aan veel situaties en mensen in mijn omgeving. We worden veel te veel en veel te hard geduwd om in de maatschappij mee te kunnen. We hebben eigenlijk geen keuze, we moeten maar volgen. Willen of niet.
U weet dat of uw weet dat niet, maar Liezewiezewoes is eigenlijk in het dagelijkse leven een ambtenaar van de ene of andere soort. Niet direct de meest creatieve job ter wereld. Maar wel een job die ik graag doe. Op het level waar ik zit, that is. Ik doe mijn job graag, ik word niet slecht betaald, heb flexibele uren en als ik de deur toetrek, heb ik geen zorgen. Ik kan in alle rust en flexibiliteit allerlei soorten verlof pakken zonder dat er iemand komt zagen dat ik afwezig zal zijn. Zalig is dat.

Nu staan alle diensten en veel van mijn collega's in rep en roer. Er worden examens uitgeschreven, examens om te bevorderen van niveau waar we in zitten. Hoger niveau, dus meer centen verdienen, maar ook meer verantwoordelijkheid en mensen die bij jou komen klagen.
Ik laat die examens met plezier voorbij gaan. Ik heb niet de minste ambitie om hier chef of dergelijke te worden. Die examens zijn geen kak. Dat is gemakkelijk 1 maand aan een stuk studeren om dan nog te kunnen buizen. Over de manier waarop die examens afgenomen worden, daar wil ik het zelfs niet over hebben. Dat is ambtenarij ten top maar kom. Ik zou ook niet hebben meegedaan als die op een andere manier werden afgenomen.

Een erg fijne collega van me vroeg dan of ik geen spijt ga hebben, binnen 10 jaar. Dat ik niet mee heb gedaan voor die examens. Dat ik niet ga kunnen bevorderen, dat ik niet in die hogere loonschaal ga raken. Nee, ik ga daar geen spijt van hebben. Ik sta volledig achter mijn keuze, dit is wat ik wil. Ik hoef daar geen spijt van te hebben later. Dit is exact wat ik wil op dit moment. En heb ik spijt later? Dan is dat maar zo. Ik probeer te leven volgens het idee dat je geen spijt moet hebben van keuzes die je erg bewust hebt gemaakt. Een keuze kan anders uitdraaien dan je oorspronkelijk dacht, maar daar moet je geen spijt van hebben.

Dit is iets waarin ik kies voor mij. Ik kies ervoor om niet mee te doen, ik kies ervoor om geen maand verlof te nemen voor 1 examen (waar we er minstens 2 tot 4 van moeten afleggen) om dan misschien te buizen én geen verlof over te houden voor de fijne dingen.
Ik kies ervoor om geen chef te worden, want ik wil geen eindverantwoordelijkheid. Ik wil niet dat ze tegen mij komen klagen over problemen. Ik geef dat graag toe. Het interesseert me geen zier. Ik kies bewust voor minder geld verdienen en zo ook minder verantwoordelijkheid. Maar meer rust in mijn hoofd.

Ik zie in mijn omgeving heel veel mensen sneuvelen op dit moment. Stuk voor stuk zeer capabele mensen, die stuk voor stuk te ver zijn gepusht. Mensen die steeds meer en meer moesten kunnen, moesten slikken en verwerken. Gedreven tot hun uiterste. In the end zijn dat ook maar mensen. Die ook maar zoveel aankunnen. Gewone mensen zoals u en ik. Ik kies bewust om dat te vermijden. Het is geen optie voor mij, om te crashen en zo maanden van mijn leven kwijt te zijn aan iets wat ik misschien wel had kunnen vermijden.

Ik ben niet ambitieloos, als dat een woord is. Ik heb de ambitie zoveel als mogelijk uit mijn leven te halen. Maar daar hoort voor mij geen stresserende carrière bij.

Je kan niet alles kiezen in het leven. Geloof me, ik had de laatste maanden nooit zelf gekozen. Maar op mijn beslissing qua werk, mijn keuze voor rust in mijn hoofd op mijn bureau (wat niet wil zeggen dat ik niet hard moet werken!), daar zeg ik volmondig ja tegen. En dat is een goed begin. Ik kies voor mijzelf. En jij?








zaterdag 5 maart 2016

Test 1, 2, 3 ...

Ik zit hier op ongeveer 2 maand van de deadline der deadlines voor mij. 8 mei 2016. Dan doet mijn kleine Milaprinses haar eerste communie.
en uiteraard had moeder het in haar kop gestoken dat ze die jurk wel eventjes helemaal zelf ging maken. Ik had dat kind het 2 jaar geleden al beloofd. Die vergeet dat dus niet. Toen zat in mijn hoofd nog gewoon een standaard jurk. Weliswaar iets feestelijker, maar in een mooi katoentje. Iets wat ik kan, iets wat ik al deed.
Juffrouw prinses wil geen gewoon jurkje, maar een wit prinsessenkleed, type Taart. Maar daar gaat het nu nog niet over.
Ah nee, want uiteraard ga ik ook de jurk van kleine zus zelf maken. Ik zeg het, rol-ogende smileys zouden hier niet misstaan. Roloog.

Ook voor die kleine zus moeten er testmodellen komen in de jurk. Enerzijds omdat de stof die ik kocht te duur is om gewoon naar de sies te helpen, anderzijds om eens uit te maken of Nena nu het beste staat met een gewone standaard jurk met bovenstuk-en-rok, of toch meer met een model dat van bovenaf al wat uitwaaiert en zo vakkundig peuterbuik en stevige billetjes verstopt. Testmodellen dus.

In een La Maison Victor van even geleden vond ik een modelletje, de Lucy. Ik wilde dat al even maken maar Mila heeft het niet zo op wijde modellen. Enter kleine zus die nog niet zoveel te willen heeft op dat vlak.

Oh ja, ik waarschuwde al een beetje in de vorige blogpost: Ook hier zijn de kousen geen match made in heaven, maar Nena wou dezelfde kousen aan als zus. En mijn prioriteit lag bij de foto's van de jurken. Dus laten we even afspreken dat oker te negeren.

 Voor u denkt dat mijn peuter al aan de acné is: er zijn hier restanten windpokken te zien. De kleine duts stond letterlijk vol. Maar ze is gelukkig aan de beterhand. En vrolijk. Maar ook nog bazig. Roloog.
 

Detail van de strik en de dichtgestikte plooitjes.  En ziet u ook dat per ongeluk bijna doorlopende konijn? Top als dat gebeurt!




 Springen en dansen, dat doet het kind graag.
Maar levert jammer genoeg wat flou foto's op.
 
 Ik verlengde de jurk een 3-tal cm want ik vind dat deze soort jurken in La maison Victor vrij kort vallen. Een niet geblogde Jill-kerstjurk van Nena kwam zeer onzedig kort. Nu valt deze wat langer, maar het kind groeit snel. De zomer gaan we dus uit kunnen doen in deze. Hoop ik.
 
Pluspunten voor deze jurk: Ik vind deze erg mooi vallen met de plooitjes. Ik ben fan van de strik, Nena ook.
Nadelen: een truitje valt er iets minder mooi wegens het bredere model maar dat is misschien verwaarloosbaar.
 
Volgende testjurk ligt geknipt, nu nog tijd om die in elkaar te steken!


dinsdag 1 maart 2016

The one that could have been

Ten tijde van Bloggers For Life plande ik een jurk in maat 128 te maken, voor de veiling.
Er lag al een tijdje een stofje in de kast dat ik eens kocht via Mon Depot. Het was een soepelvallend licht stofje, een soort viscose, uit de collectie van Anne Kurris. Erg mooi vond ik, ondanks de tint paars die er in voorkomt. Ik had nog nooit met zo een soort stof gewerkt. Het bleef dus liggen in de kast. schrik om het te verprutsen. Tot mijn jurkjesplan dus.

Het ging erg simpel zijn: knoopjes vooraan, gekleurde schouderstukken, een rimpelrok en driekwartmouwen.
Nu ja, op de ene of andere manier slaagde ik er toch in om een jurk te maken die niet voor de veiling gebruikt kon worden, hoe simpel het plan ook was. Om een lang verhaal kort te maken: de voeringsrok zit er verkeerd in en de driekwartmouwen heb ik moeten losmaken en ik maakte er dan maar lange mouwen van. Een jurk die niet mooi genoeg afgewerkt aan de binnenkant dus. Losmaken was geen optie als ik de stof niet compleet kapot wou trekken.

Je ziet de mankementen niet aan de buitenkant, dus werd het toch een jurk voor de kast van Mila. Ze staat er echt super mee vind ik zelf, past perfect bij haar blonde haren!

 Nog even ter info: ik weet dat die kousen daar niet echt onder passen. Maar het kind wou enkel op de foto indien ze haar eigen styling mocht doen. Compromissen dus.
 

 Veel rimpels zorgen ook voor wat zwiereffect!
 


 

De perfecte kleur knoopjes vond ik in mijn voorraad! 

Op de voeringsrok stikte ik de letters M F L tussen 2 sterretjes. Ik vond dat erg symbolisch: Music For Life, ten voordele van een hoop lieve en mooie sterrekindjes.
 

Verre van een perfecte jurk, maar toch eentje die vaak gedragen wordt hier!