vrijdag 17 juni 2016

Dat ad-rem zijn niet alle dagen werkt.

Na publicatie van mijn vorige blogpost kon ik uit de reacties vooral opmaken dat ad-rem reageren op zo een situatie niet evident is. En dat is het inderdaad ook niet. Dat gaat hier geen loftrompet worden over hoe goed ik dat wel kan. Neenee, dat gaat hier gaan over: ah maar ja, ik ben daar ook niet altijd op voorbereid.

Meestal ben ik best wel goed in het snel reageren op situaties. Ik kan iemand snel op z'n plek zetten met een repliek. Maar de ene dag is de andere niet. En soms zie je het ook gewoonweg niet aankomen en ben je zo verbaasd dat je er gewoon niets deftig weet uit te persen. Dat bewijst wel een situatie van nu zo een 2.5 jaar geleden. Een situatie die ik toen tragisch vond, maar nu al lang genoeg is geleden om het grappige er van in te zien.

Mensen die me kennen weten dat ik geen dunne, ranke lange lindeboom ben. Eerder type knotwilg: niet te groot, beetje ronder. Niet moddervet, maar euh, laat het ons houden op 'vrouwelijke rondingen'.
Ik en gewicht, dat is al een gevecht as long as I can remember. Maar ik nam wel vrede met mijn figuur en zit niet met het feit dat mijn heupomtrek waarschijnlijk evenveel is als die van alle Victoria's Secret angels samen geteld.
Wat niet wil zeggen dat ik niet op m'n eten let. Ik heb aanleg in verdikken en dat wil ik tegen gaan. Ik probeer dus gezond te eten maar met af en toe een uitspattingske.

Het is ook geen geheim dat ik tijdens mijn beide zwangerschappen 24 kilo bijkwam. Per zwangerschap dus, for the record. Dat kwam daarna telkens weer goed. Maar het is niet dat je die baby er uit perst en hup, een half uur later alweer 24 kilo minder weegt. Nena werd geboren 6 juni en vanaf half septemberging ik goed op dieet.

Tegen de feestdagen wilde ik een mooi kleedje aan dus werk aan de winkel. Nu hield ik ongeveer de hoeveelheid water op van een zwembad in zwangere toestand en was ik zo een week of 3 na de bevalling wel 17 kilo kwijt waardoor er maar een luttele 7 meer te verliezen waren.
Maar ik startte en hield goed vol. Tegen de feestdagen woog ik eigenlijk al net iets minder dan toen ik net zwanger was van Nena. Jongens ik was fier! Ik snoepte erg weinig en had er eigenlijk ook geen behoefte aan. Ik ging naar de spinningles, ging gaan lopen,... Go strakke ik!

Ik kocht voor de feestdagen een nieuwe jurk. Dat was er eentje met een strak koningsblauw rokdeel en een bovenstuk van zwarte kant. Ik voelde me er goed in!
Zoals elk jaar is het hier op het werk de traditie dat we de eerste werkdag met alle collega's iets gaan eten. Ik werk in Gent en we vertrokken vanop onze bureau met de tram richting centrum. Erg gezellig allemaal.

Toen ik 's avonds naar huis vertrok was ik de enige van de collega's die de tram moest hebben. Maar ik ben groot genoeg en pak de tram vaak genoeg in Gent, geen chaperon vandoen dus.
Ik stap op die tram, zie dat ik niet kan zitten en blijf staan aan de deur. Voor een omaatje en haar kleindochter die samen op een stoel zitten.
Zegt dat omaatje tegen haar kleindochter:
Och er gaan zoveel mooie dingen gebeuren in 2014! Je gaat veel plezier maken en veel lachen! En kijk, die mevrouw hier gaat een baby krijgen!

Ik kijk even snel rond, ik zie geen mevrouw, laat staan een mevrouw die een baby gaat krijgen. Ik kijk terug naar dat omaatje, en die zit me met haar grootste glimlach aan te kijken.
'Ik heb daar een goed oog voor' zei ze blijkbaar tegen mij. 'Ik zie dat direct als er iemand in verwachting is. Jij hebt zo al dat typische buikje. Ik schat dat het al een maand of 3 is? En dat het jouw tweede kindje is?'

Ooooooow ja, ik was de persoon tegen wie ze aan het praten was... Ik was zo verbouwereerd, ik stond voor 1 van de eerste keren ooit met mijn mond vol tanden.
Ik was er echt zo van gedaan dat ik gewoon heb geantwoord: 'Ja, het is voor juni. Mijn tweede kindje jaja.'
Dat het kind juni 2013 al was geboren, dat vertelde ik er niet bij. En dat kleed, dat ging rechtstreeks de zak in voor spullenhulp.

maandag 13 juni 2016

some bitch slapping

De meeste mensen kennen mij wel als een vredelievend persoon. Dat ben ik eigenlijk ook wel, maar samen met die kalme ik zit er zeker en vast een licht ontvlambare furie in mij. Al zorgt mijn werk er wel voor dat ik dat meestal gewoon kan inslikken en verder gaan.

Gisteren was het vaderdag. Mijn eigenste papa was niet thuis wegens feestelijkheden waar hij en mijn mama heen moesten. Dus gingen wij met ons gezin naar een vaderkesdagbruch. Georganiseerd door een ex-klasgenoot van mij en ex-cafébaas van het café waar De Vent al eens een paar uur spendeerde. Allemaal fijn en gezellig, met wat vrienden van ons daar samen zijn.

Tot het voor de kinderen dessertjestijd was, that is. Ik weet niet hoe het bij jullie kinderen zit, maar die van mij hebben een saus-fobie. Bij Mila begint dat te beteren, bij Nena is dat nog vollenbak aan de gang. Is er saus? Dan wordt er niets van het bord-met-saus gegeten tot alles sausvrij is gemaakt.
dat geldt ook voor chocoladesaus. Consequent kind, die kleinste.

Het dessert waren dus ijsjes met chocoladesaus. Ik vroeg een ijsje zonder saus en de kok ging dat wel even fixen voor ons. Hij kwam terug met een plateau met zo een 20 hoorntjes met ijs waarvan 3 zonder saus. Ik neem een hoorntje zonder saus voor Nena en op dat moment wil een klein jongetje dat ijsje uit mijn hand nemen.  Ik zeg tegen dat kind: Neem jij een ander ijsje want op deze is geen saus en mijn kindje lust geen saus. Ik wil me omdraaien en Nena het ijsje geven als ik daar een tirade van jewelste over me heen krijg. Moeder kloek van dat klein manneke begint me daar uit te schelden, dat ik haar zoon zijn ijsje afpak, dat ik dat aan hem moet geven, bla bla bla.
Geen zin in zo een gesprek draai ik me gewoon om, komt die trien naar mij gelopen en krijg ik volgende zin over mijn kop gegooid: 'Anders moet gij u nog ne crème pakken schaap, dan kunt ge nog wa uitzetten!'

Euh, pardon? Op zo een moment gaat er vanalles door mijn hoofd en dat in een nanoseconde!
Ik kon de stoel die daar naast me stond nemen en die voetbalhooligansgewijs op haar verwaande smoelwerk kapot meppen...
Ik kon het haar op haar kop er gewoon uittrekken! Al had ik aan dat slap futloos pierenverdriet dat zij vast haar noemt geen grip gehad om es goe te trekken...
Ik had wat kunnen staan roepen en haar compleet de vernedering in kunnen schelden...

Maar niets van dat alles is iets waar mijn mama of papa fier zouden over zijn. Zo ben ik ook niet opgevoed. Ik kan er niet van over hoe onopgevoed en onbeleefd sommige mensen zijn. Ik hield dus gewoon even mijn adem in, slikte alles wat ik voelde in, keek haar recht in haar ogen en zei:
'Kind, ik hoop dat diene kleine van u een beter karakter gaat hebben dan dat van jou...' en liep weg.

Some verbal bitch slapping, dat mocht wel vond ik. En toen nam ik me een kommetje rijspap mét bruine suiker. Ik moet tenslotte van iets uitzetten.
En intussen, speekmedaille voor mezelf voor buitengewone zelfbeheersing!