vrijdag 23 september 2016

perfect enal

Gaat dat hier nog over naaien? Tja, het is al even geleden dat er nog eens iets naaierigs op de blog terecht kwam, dat is een feit. Dat wil niet zeggen dat ik thuis stil lig. Alleen dat het er niet altijd van komt daar foto’s van te nemen. U heeft wel nog een ongelooflijk grappig, rologend verhaal over een boekentas tegoed, dat beloof ik! Alleen even foto’s van die boekentas zien te nemen…

 Ik ben in tegenstelling tot mijne vava geen mens die de perfecte foto achterna gaat.  Ik trek denk ik ook geen lezers aan die de perfecte foto of setting  zoeken. Ik heb daar geen tijd voor.  Ook geen kinderen met het geduld daarvoor. Of die zich gewillig laten stylen door mij.

 Persoonlijk vind ik het niet onaangenaam naar mooie, perfect gestylede fotootjes te kijken. Maar er volgt een maar.
Ik vind ook dat die perfecte foto’s vaak een wrang gevoel oproepen.  Dat zijn foto’s van mooie huizen, perfect ingericht, gezellig, prachtige kleuren, knappe meubels, een fotogenieke kat erbij. Of dat zijn foto’s van mooie, immer lachende kindjes, met een heerlijk nonchalant kapsel, huppelend en springend, mooi blosje op de wang, prachtige outfit met passende kousen  en schoenen.

 In realiteit is dat hier:
Een huis dat wel al grotendeels verbouwd en geschilderd is geraakt, alleen zou die verf al eens opgefrist kunnen worden. En afwerkingen van verbouwingen die eigenlijk al 4 jaar geleden moesten gebeuren. Een mengelmoes van de startmeubels en een berg speelgoed, met ergens daartussen wel een vaas met bloemen voor de gezelligheid. Een kat die zelden idyllisch ligt te slapen in de zetel maar liever in de wasmand met gestreken was gaat liggen die aan de deur staat en waar iedereen al tig keer is over gevallen maar nog niet meenam naar boven.

 Of kinderen die een ochtendhumeur hebben die al eens de hele dag kan duren, die zeer vuil uit school komen, met haar dat compleet ineen geklit zit door god-weet-wat allemaal, die geen zin hebben om te lachen of huppelen als er een camera in de buurt is, die met de mooie nieuwe kleren instant op de glijbaan kruipen en door de plas water onder aan de glijbaan glijden, om zo de nieuwe schoenen al een beetje de verdoemenis in te helpen en ook maar de onderbroek uit te spelen wegens ‘ik heb een nat gat mama!’. Met kousen die met een beetje geluk van ver lijken te passen op de schoenen, of de jurk. Het is een goeie dag als ze passen op jurk en schoenen tegelijk.

 En ik vraag me dan af, is dat alleen bij mij? Ik kan toch niet de enige ter wereld zijn waar chaos overheerst op sommige momenten? Waar het niet altijd lijkt alsof VT Wonen komt fotograferen? Waar de kinderen soms zo vuil zijn dat ik ze eerst een uur wil laten weken in bad voor ze een kus krijgen?

 Trek ik mij dat aan? Meestal niet. Meestal glijdt dat allemaal mooi van mijn olifantenvel af. Maar er zijn van die dagen, van die periodes bij uitbreiding, waarbij het minder glijdt en meer absorbeert. Waar ik het me wel meer aantrek. Als het in je hoofd al even minder rooskleurig is en je wordt om de oren gesmeten met plaatjes van perfectie, dan kan dat aankomen.

 Dus als we allemaal zo op ons achterste poten staan bij gefotoshopte foto’s van zowiezo al veel te magere modellen, waarom dan niet bij alles wat impliceert dat het leven perfect gestyled verloopt?

dinsdag 13 september 2016

escape from

Roald Dahl zou 100 worden vandaag. Nu niet dat dit hier wereldschokkend nieuws is neem ik aan. Maar de Roald is wel mijn favoriete kinderboekenauteur aller tijden. Geniaal is de man. Grenzeloos is zijn fantasie.

 Ik ben een boekenmens. Al van in het eerste leerjaar, bij het leren van die eerste woordjes was ik verkocht. Ik ging zo goed als wekelijks naar de bibliotheek. Met de fiets of met de bus vertrekken van bij de Bomma op woensdag.
Uren aan een stuk kon ik lezen, boek na boek na boek na boek…
Ik vind dat heerlijk, helemaal wegzinken in een verhaal. Er compleet in opgaan en eigenlijk een beetje deel worden van dat boek. Het vervagen van die grenzen tussen fictie en non-fictie.

De boeken van Roald Dahl heb ik wel duizend keer gelezen. Mijn absolute topper blijft Charlie and the chocolatefactory, gevolgd door Matilda.
De wereld die werd gecreëerd voor Charlie, alles wat leeft in de fabriek van mijnheer Wonka, oempa-loempa’s, karamellen die nooit op raken, aflikbaar behangpapier… Ik vind dat schitterend. Ik hou van elke vierkante centimeter van die plek. Net als ik hou van de gekheid van Matilda en van de zachtheid van juffrouw Engel.
Het deed mijn liefde voor boeken en de fantastische werelden die ze maken alleen maar toenemen om nooit meer te doven.

 Ik hou van het comfort dat boeken kunnen bieden, van de veiligheid die ze geven. De wereld die ze creëren. Het is een soort van escape route, een vluchtplan voor als de realiteit even niet is wat je wil dat het is.

Met groter worden (of ouder dan toch, veel groter werd ik niet meer na mijn 12e) begon ik vooral thrillers te lezen. Detectives, misdaden oplossen, het betere speurneuzenwerk, een occasioneel lijk opruimen, verdachten ondervragen, ik doe het allemaal in mijn gedachten.
Boeken zoals ‘Vele hemels boven de zevende’ me ook bekoren. Het moet vooral goed geschreven zijn, enige diepgang hebben en een einde hebben dat ik niet van mijlenver af zie komen.

 En ja ik geef toe, als ik echt eens weg wil van de wereld, als ik mijn ogen wil sluiten en weer opendoen op een magische plek, dan heb ik een gouden toegangskaartje in mijn hand en ga ik naar de fabriek van mijnheer Wonka. Die man snapte toen al dat alles een beetje beter kan worden als er maar genoeg chocolade in de buurt is.