dinsdag 19 september 2017

Leve de wereld der hypocrisie

Het is niet de eerste keer dat ik hier vertel dat ik soms het absolute s***t krijg van de wereld, van mensen, van alles en iedereen. Al dan niet hormonaal bepaald, ik ben niet altijd grote fan van mensen. Wat lastig is want je komt toch best veel in contact met mensen. Ik ben niet altijd een peopleperson blijkbaar.

Ik krijg het s***t van egoïsme en hypocrisie. Schoon voorbeeld, uit het leven gegrepen:
Ik raap al mijn moed samen, sleur mezelf, 2 kinders en 4 dozen kleren naar een tweedehandsbeurs. Ik verkoop geen brol vind ik zelf. Alles met vlekken gaat sowieso weg, uitgelebberde en gepluisde dingen ook. Niet onbelangrijk: op zo een beurs verkoop ik alles voor 1 à 2 euro. Spotgoeikoop maar hé, mensen zijn daar blij mee. De juffen van de eerste kleuterklas hebben voor geen geld wat treffelijk reservespul voor accidentjes in de klas. Er zijn zelfs wat lieve 'vaste' klanten op zo een beurs die altijd komen kijken wat ik meeheb en kopen. Ik verschiet van niets op zo een beurzen, zelfs mensen die op een euro nog proberen afdingen bestaan. Maar blijkbaar bestaan er ook mensen die voor de beurs eigenlijk opent snel een ronde doen, er hier en daar merkkledij spotten en kopen om die dan te verkopen tegen meer dan het dubbele van wat je zelf vroeg, op diezelfde beurs. Lef had ze wel, een goeie kapper had ik haar beter aangeraden...

Ik krijg ook het s****t van mensen die alleen en vooral hunzelf voorop stellen en enkel iets doen als ze zeker zijn dat er ook een wederdienst tegenover staat.
Mensen die geen rekening houden met anderen, nooit of zelden een helpende hand bieden, maar moord en brand schreeuwen als ze zelf in een situatie zitten waar ze hulp nodig hebben maar niemand staat te springen om hun te helpen. Je oogst wat je zaait denk ik.

Mensen die in je gezicht vriendelijk zijn maar van wie je achteraf ontdekt dat ze een dubbele agenda hebben. Mensen die kwaken en blaten dat het een lieve lust is over eerlijkheid en het belang daarvan in een relatie, maar hun eigen advies niet ter harte nemen. Ik kan er niet tegen. Dat zuipt energie en ik wil die energie liever in andere mensen en dingen investeren. Mensen en dingen die het wel waard zijn.

Een bepaalde mate van hypocrisie hebben we wel allemaal denk ik. Iedereen met een facebookaccount heeft wel een 'vriend' die ze niet durven defrienden voor een bepaalde reden. Wat ook hypocriet is natuurlijk. Maar ik probeer het te vermijden. Ik kan van mijzelf wel zeggen: ik ben wie ik ben, ten alle tijden. Ik ben niet veel anders op mijn blog dan in het echte leven. Ik probeer altijd het beste te doen voor iedereen in mijn omgeving. ik vind het dan ook bijzonder ontnuchterend dat er mensen zijn die die dat niet doen.

Urbanus zat er niet te ver af, de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij.

maandag 11 september 2017

voor de juffen

Ja, het nieuwe schooljaar begon al, ik weet dat. En nee ik vergat de juffen niet te bedanken eind vorig schooljaar. Ik had gewoon geen knijt goesting in bloggen die periode. Maar ik gooi die naaisels dus vandaag wel nog in de strijd.

Naar goede gewoonte maakte ik strandtassen. Niets zo handig al een gigantische kloefkapper van een strandtas om alles in mee te sleuren wat je nodig hebt voor een ontspannende dag aan de zee. Al is 'ontspannend', 'zee', en 'kinderen' meestal niet zo ontspannend voor de grote mensen die die kinderen moeten meenemen.

Maar grote tassen dus. De juf van Mila heeft zelf 3 koters lopen, een tas kan dus niet groot genoeg zijn!
 

 Jep, alweer een Lena uit 'Mijn tas', gewoon, omdat dat een praktisch model is en omdat dat patroon al getekend was.
 En Omdat het een handig model is met veel zakjes.
 
De buitenstof kocht ik in Ikea, de binnenstof is een lap die al lang in mijn kast lag maar ideaal leek als voering.
 
De juf van Nena is nog even kinderloos maar is van het type dat zo enthousiast voor de kleine kuikens in haar klas zorgt, dat ze de tas wel zou kunnen gebruiken om alle materiaal dat ze meesleurt naar haar klasje daar in kwijt zou kunnen.
 

 Zelfde model, andere stof. Juf Lien is wat van het retro type en zo kleine bloemetjes zag ik al vaker bij haar. De lap kocht ik ook bij Ikea. Ik vind die stof ideaal voor tassen, stevig maar niet te stijf.
 Ik voerde met gewoon lichtgroen, ook een restje uit de voorraad. De buitenstof was al druk genoeg vond ik.

Het model met teveel allures en het model met street cred, schattige street cred wel.

woensdag 6 september 2017

restjes

Zo heel af en toe heb ik eens, in een vlaag van zinsverbijstering, goesting om mijn stoffenkast uit te mesten. Nu kan ik zeggen, ik heb geen tekort aan stof, maar ik heb geen kilometers aan voorraad liggen. Maar ik heb wel een zak met restjes, te groot voor de restjeszak dat ik al eens doneer aan de school, maar te klein om nog iets voor de meisjes uit te halen. Of ze hebben er al kledij uit gekregen en ik ben het wat beu gezien.

Enter: naaien voor geen idee wie of wat maar toch naaien!

Ik knipte enkele Oliverbroekjes die ik onder andere al cadeau gaf aan mijn collega en haar baby. En ik knipte ook enkele Grace jurkjes. Die nog geen baby in gedachten hebben maar ik kan maar wat reserve opbouwen zeker?

Geef toe, schattig is het zeker!

 

 

Ik had toevallig nog 5 kamsnaps in hetzelfde oranje als de oortjes van de herten liggen.
 
Er ligt nog 1 jurkje geknipt klaar, daarna moet ik me eens focussen op mijn Flo-jurk die ontmanteld wegens-op-niets-trekken onder mijn strijkplank gesmeten ligt...


vrijdag 11 augustus 2017

De harmonie

Die ochtend aan de werktelefoon:

- 'Hallo, spreek ik met Annelies De Smedt?'

* 'Ja die heeft u aan de lijn' (ja ik ben extreem beleefd aan de telefoon eh)

- 'Is het Annelies De Smedt die werkt op de BLABLABLA dienst in Gent?' (die bla bla bla daar werk ik niet echt eh, dat is een manier om niet helemaal te zeggen waar ik werk.)

* 'Jaja, u heeft de goeie aan de lijn.'

-'Awel mevrouw, Ik ben Steven en ik wil u graag iets vragen. U heeft vast al gehoord dat we bij de FOD een koninklijke Harmonie hebben. Met die Harmonie repeteren wij regelmatig, we worden vaak gevraagd om te gaan spelen op recepties en feestjes. Dat kan tijdens de diensturen zijn maar ook in het weekend. Vanzelfsprekend als dat in het weekend is mogen we die uren recupereren. Het is een toffe groep en er is veel sfeer. En we zouden u graag vragen of u interesse heeft om bij de Harmonie te komen?'

* 'Euh, ja dat lijkt me wel plezant maar...'

- 'Ja het is maar dat we nu audities hebben en dat we nog enkele plaatsen vrij hebben voor de dwarsfluit. Zou u dan bij ons willen komen dwarsfluit spelen?'

* 'Ik zou dat wel willen doen ja, maar lijkt het jou dan niet cruciaal dat ik ook dwarsfluit kan spelen?'

- 'Euh, ja misschien wel. Speelt u dat dan niet?'

* 'Nee, geen noot jong.'

- 'Ja, dan gaan we nog eens moeten overleggen hier. Bedankt voor uw tijd.'


En weg was de Steven. Meest bizarre telefoon van mijn dag.

dinsdag 6 juni 2017

Start to run, les 21

'pfffft, komaan, het gaat lukken, hup hup, blijven gaan. Man echt, doen iedereen zijn voeten zo zeer die eerste 5 minuten? Misschien moet ik toch maar eens werk maken van zo opwarmen. Zou dat helpen? Zou ik dan ook moeten stretchen achteraf? Wie heeft dat nu eigenlijk bedacht dat dat het beste is om te doen?

Oh fak, nen hondendrol. Sjanske dat ik die zag. Dat zou dolletjes geweest zijn om dat uit die ribbelkes van mijn zool te peuteren.
Oh dat zijn mooie bloemen die daar staan. Wat zou dat zijn? Dat gaat woekeren zeker? Waar zou ik dat kunnen zetten? Maar ja wat maakt het uit als ik niet eens weet hoe die plant noemt. Maar mooie bloemen wel!
Oh schaapjes! Oei zo verschieten dat die doen omdat ik passeer. Wat staat dat schaap daar nu vies te kijken jong! Zouden die kwaad kunnen zijn? Moest dat hier Animal Farm zijn met schapen in plaats van varkens, ze waren vast al een complot aan het bedenken om mij te overmeesteren. Zouden schapen bloeddorstig kunnen worden? Eet dat niet alleen groen? Of haver ofzo? Korrels? Wat eet een schaap eigenlijk?
Ah, eindelijk jong, 2 minuten stappen.

2 minuten dat is nu toch ook niets eh, dat gaat zoveel rapper voorbij dan die 10 minuten lopen. Evi gij trut, ge telt nie goe peins ik ma kom, ik zal maar weer starten.

Oh damn, dat is daar een boerderij, rats vergeten. Daar gaan nu toch geen honden loslopen die mij dan gaan achtervolgen eh! Ah geen hond, gelukkig. Jong boer, hou die koeien nu toch nog efkens vast! ge ziet mij afkomen! Stinkende beesten zeg die koeien, en vliegen da hier zitten! Straks eet ik der ene op! Amaai dan zou ik nogal wa moeten kotsen jong. Beikes.

Pfff, vergeten dat die dreef wel lang is en best wa naar omhoog loopt ook. Allé, die dreef gaat nu naar het kasteel en die is zelfs nie aangelegd. Gewoon grind. Ze zouden da toch beter asfalteren? Sjiek staat da nu toch ook nie, zo nen dreef met putten en rakeldekes.
Zie ik daar nu iemand lopen? Nee. Of wel? Ja, daar staat iemand op de wacht gelijk. Wat doet die daar? Zou die mij zeggen dat ik daar nie mag lopen? Want de dreef is enkel voor aangelanden zeker? Wat een woord is dat eigenlijk, aangelanden. Welke kloja bedacht dat nu. Maar wat staat diene daar nu te doen? Stel u voor dat dat ne seriemoordenaar is. Of de graaf die eigenlijk seriemoordenaar is en dan de lijken onder zijn tomaten in de serre van het kasteel verstopt. Ne vleestomaat klinkt dan wel veel vozer. Heeft diene kerel nu iets vast? Toch geen jachtgeweer eh?
Och Evi zwijgt nu toch nekeer, ik heb geen blessuren en nee ik ga niet kijken in de app naar dat gedeelte. Der staat daar wel enen met een jachtgeweer eh. Geit. Bon ik sla hier af jong, shortcut. Hij zal mij wel nie achterna komen zeker? Was da nu geen borstel dat die vast had? was die dan die rakeldekes aan het vegen? Allé, wie doet da nu!

Ah, Dat het tijd werd dat ik nog efkes 2 minuten mag wandelen. Hoor ik nu nen auto? Borstelmans gaat mij toch nie achterna komen eh? Straks ben ik echt ontvoerd en vermoord jong. Zo een loom stuk in de gazet. Ik heb nie eens mijne schonen looptenue aan.
Allé hup, die 20 seconden dat 2 minuten voorstellen zijn weer om. Ik ga da hier nie halen eh jong nog 10 minuten, ik ben dood tegen dan. Als ik al niet ontvoerd ben intussen.

Oh mijn favoriete huis! Dat is toch een schoon huis eh. En zie wat uitzicht dat die hebben. Zouden ze dat niet verkopen? Er staat wel kinderspeelgoed, dus er wonen jonge mensen. Misschien gaan die ooit nog wel es uit elkaar. Moest het dan te koop komen, ik zou het toch overwegen om te kopen. Maar dienen hof loopt wel serieus af. Zou dat praktisch zijn? En als ik dan een ouwe doos ben, zou ik daar nog naar omhoog kunnen dan?

Ah kijk die kersen hangen daar rijp. Zouden die mensen dat niet plukken? Ze zouden dan toch beter iemand anders te kersen laten plukken? Ik zou dat wel komen doen. Ik mag er straks geen vergeten in de winkel, kersen. Tis de moment al. Ah en boter ook, en zo van die antikalk dinges voor in mijn wasmachine. Ik zou beter mijn Phone nemen en dat nu op mijn boodschappenlijst zetten. maar ja als ik dan mijn Phone laat vallen, ge gaat zien eh. Scherm weer gebroken dan. Ik zal het nog wel 5 minuten onthouden zeker? Of ik kan weer 100 euro betalen voor een nieuw schermke.
Zoveel volk al in de Albert Heijn. Allé diene winkel is nog geen 10 minuten open en heel die parking staat vol. Tis precies dringend ze.
Kom ik haal er hier nog een sprintje uit! Man, nee het gaat nie meer, dood. Steendood. Zo ne runners high, ik weet toch niet ze. Misschien moet ge daar langer voor lopen?
Ah ik mag stoppen. Goe bezig Annelies! Toch weer een les uitgelopen. Speekmedaille voor mezelf. '

Of hoe een half uur lopen mijn gedachten niet ordent en mijn hoofd niet leegmaakt. Kan dat eigenlijk, aan niets denken? Is dat niet zoals niet mogen denken aan een roze olifant? En dan enkel nog aan die roze olifant denken?
Maar kom, het is om te zeggen, ik begon nog eens met lopen maar dat hoofd-leegmaken-proces, daar is nog wat werk aan.

dinsdag 9 mei 2017

Kitty Cat

Nena is een pittige dame. Zacht uitgedrukt. Thuis dan toch. Op school is ze een mak en volgzaam lammetje volgens de juf, thuis heeft ze eerder de rol van little Queen of the world. Onderhandelen als de beste, een ochtendhumeur waar het mijne soms niets tegen is, commanderen like a boss...

Kittig ding dus, kleine Nena. Laat me daar nu nog een stuk stof van Bambiblauw hebben liggen die zich perfect leende voor een jurk voor die kleine Queen.

Een echt meisje wel. Haarzelf spiegelen kan ze uren aan een stuk.

 Moest het niet duidelijk zijn, ik maakte nog eens een Tinny van Straightgrain. Een patroon dat mijn dames steeds goed zit.
 

 Ik maakte er voor de eerste keer zo een half kraagje bij. Ik vind het eigenlijk echt tof zo. het breekt het voorpand een beetje zonder dat het té is.
Die streep die daar door die kat loopt, ja ik weet dat, is een zeer hardnekkige plooilijn. Ik hoop dat met wassen die er uit gaat gaan. want meer strijken dan ik al deed gaat geen hol werken.
 

 Het obligatoire springen kan niet ontbreken uiteraard.
 
 Achteraan is het kraagje gewoon rond.
 
 
Ik ben content met het resultaat. Ik vind het een prachtige stof, die in tegenstelling tot de zwanen, wel recht was geprint. Nu duimen, dat het kleine spook niet direct een groeisprintje krijgt. 

woensdag 3 mei 2017

featherlight

Nu die sewing groove passeerde profiteerde ik ervan om snel nog een jurk voor Mila te maken.
Het kind groeide nogal wat en veel van haar jurken werden echt onzedig kort. Benen aan de lopende meter, die grootste van mij. Just haar moeder...

Ik haalde mijn tulippatroontje nog eens van onder het stof en maakte een jurk voor Mila. Vorig jaar was ze extatisch over de top, de jurk zou dus ook wel scoren.

Heerlijk, van die overbelichte foto's met lelijke crocs en bladeren op de achtergrond!

De overslag werkte ik af met een bronzen biais. Past mooi bij de kleuren van de bladeren.

Love jeu, whatever that means.

Voor u allen overweegt naar het pittoreske Leeuwergem te verhuizen, wij wonen niet in een microklimaat. Het is even groot schijtweer hier bij ons als in de rest van België. De foto's werden alleen enkele weken geleden genomen om daarna te vergeten.

 Het kind vindt springen hip, dus tegenwoordig doet ze dat élke keer ik een foto wil maken van haar.
 
 
De stof kocht ik een paar maand geleden ofzo bij Mon Depot en is van Wolf & Rita. Ik vind de stof zalig! heerlijk licht en prachtige kleuren.
Uiteraard ben ik nooit degene die als eerste een stof koop, laat staan dat ik de eerste ben om er iets spectaculair mee te maken. Meestal zijn al die populaire stoffen ook altijd uitverkocht tegen dat ik tijd en goesting heb gevonden om te winkelen. Maar kijk ik had een sjanske. Ik kon nog een metertje op de kop tikken en kreeg daar heel nipt de jurk uit. Bij deze moet het kind ook niet meer in haar onderbroek naar school. Of communiefeest. 
 

 

donderdag 20 april 2017

Got into some groove

jep, ne sewing groove jong. Dat passeerde hier zomaar ineens dus ik profiteerde en sprong er lustig bovenop!
Ik ben zo wat van het principe dat ik graag kleertjes naai voor mijn dames maar dat ik geen 25 jurken per kind naai die dan allemaal half werkloos in de kast te klein aan het worden zijn.
Ze kregen echter alle 2 wel een serieuze groeischeut, tijd om nog eens in gang te schieten dus. Die 4 communiefeesten die in het verschiet liggen, waren ook een mooie motivatie.

Die zomerzwanen van Bambiblauw, die lagen hier denk ik al meer dan een jaar in mijn kast. Mila vond de stof direct heel mooi, maar ik twijfelde toch. Een meisje van 8 is nog wel een klein meisje, maar toch ook niet te kinds meer. En de print is nauwelijks stoer te noemen.
Ik zette me erover en gaf Mila haar gevraagde jurk: een kraagje en een rimpelrok.


 asymmetrisch kraagje van de Tinnyjurk.
 





De nieuwe sandalen van bij Raaf en Vos mochten ook al eens geshowd worden.   

Kom we kunnen stellen dat het kind best nog prinsesig is en met zo een jurkje best nog wegkomt.

Doorlopende prints daar doe ik niet aan mee bij zo dure stof. Ik doe daar eigenlijk ver nooit aan mee.
 
Ik maak me nog even wat bedenkingen bij de stof. Qua kwaliteit is ze zeker dik ok. Zacht, mooie kleuren en ze doorstond al een wasbeurt en ziet er nog goed uit. Maar je maakt makkelijk 'haaltjes' bij het stikken. Ik stikte ze dan ook helemaal met een microtexnaald en had geen enkel probleem.
 
Tweede bedenking: Let op als je knipt want bij mij was die stof gigantisch scheef gedrukt. Ik kocht maar een meter en dat was net genoeg om een jurk voor Mila maat 7 jaar te maken. Maar met het ene rokdeel achteraan heb ik wat moeten 'foefelen'. Omdat de stof scheef gedrukt was en ik dat niet doorhad, was een deel van rok achteraan geknipt in de zeer brede kant. Het ene deel is dus minder breed dan het andere maar het valt gelukkig niet op.
 
Een gewaarschuwd vrouw...

woensdag 22 maart 2017

Liezewiezewoes en de innerlijke feministe

Ik heb mezelf nooit echt als het feministische type beschouwd. Toch al niet het type met okselhaar en zonder bh. Laat me daarin ook even stellen dat ik vrij zeker ben dat bh-loze feministes niet gezegend zijn met een D-cup maar dat is eigenlijk nutteloze randinformatie.

Ik ben wel steeds van het type geweest dat zeker is dat mannen en vrouwen op gelijke hoogte staan. Al heeft een mannelijke bouwvakker het waarschijnlijk met al zijn extra spieren of weet ik veel het fysiek makkelijker dan zijn vrouwelijke collega. Wat niet wil zeggen dat die muur niet even goed gemetseld kan worden door die vrouw.

Ik ben thuis ook degene die kaders, rekjes en planken ophangt. Ja met een boormachine en ja ze hangen recht want ja ik gebruik een waterpas én ja ik weet waarvoor een waterpas dient.

Ik zei hier ook ooit al eens dat Liezewiezewoes in het dagdagelijkse leven een ambtenaar van enig soort is. Ik heb dus regelmatig contact met wat wij noemen een 'belastingsplichtige' die al dan niet wordt bijgestaan door een boekhouders of jurist. Ik trek daar ook mijn plan in.
Al moet ik de laatste maanden toegeven, dat de vooroordelen rond vrouwen, en dan vooral van mijn leeftijd en jonger, in ons vak hier rond ons oren slingeren.

Nee mijnheer u hoeft me niet te vertellen uit welke stad ik kom om te tonen dat jij dat weet omdat je het via social media hebt opgezocht. U hoeft me ook niet te vertellen dat u ook die en die kennis van mij kent omdat je dat zag op Facebook. Zo intimiderend vind ik dat niet.
Nee heel flatterend is het ook niet voor jou als je al gniffelend zegt dat die nieuwe lading ambtenarekes ook wel es uwen belastingsbrief mogen komen invullen. Die por in de zij van uw boekhouder is er misschien ook wat over ja.
Maar wat er hier al zeker niet geapprecieerd wordt is volgende conversatie:

Amaai mevrouw, ik had u niet herkend. U bent sinds uw laatste bezoekje aan ons wel serieus afgevallen eh zeg. Allé t'is positief bedoeld eh!

Punt 1: ik was niet veel afgevallen, Ik was zelfs niet afgevallen. Alleen mijn haar is gegroeid. Roloog. en een punt voor opmerkzaamheid. Not.
Punt 2: elementaire beleefdheid is het toch wel om een dame daarom niet te wijzen op het al dan niet vet zijn in het verleden.
Punt 3: kerel, je staat hier om iets zakelijk te bespreken wat je veel geld gaat kosten. Denkt gij nu echt dat ik mij voor een 'complimentje' daarom soepel ga opstellen?
Punt 4: Had ik een man geweest, had deze conversatie zelfs niet bestaan.

Maakt het mij dan een feministe als ik mij hierin opjaag?

dinsdag 21 februari 2017

Feestelijk verkleedspul

Kan je een betere planning hebben dan het bloggen van een verkleedjurk de week van carnaval? Ik peins van nie!

Een paar weken geleden kreeg Nena voor de eerste keer een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Kleine Margot werd 4 en dat ging deftig gevierd worden. Beetje stress, want ik vind dat kei originele mensen. Gelukkig had het feestvarken van dienst had een tips-voor-cadeautjes-lijst en daarop stonden verkleedkleren. Dat is hier ook altijd dolle pret én een constante in het spel van de meisjes. Ze hebben daar veel geniet van. Ik ging wat af op mijn eigenste ervaring met 2 kleine dames in huis en besloot dat een prinsessenjurk altijd wel een schot in de roos is als je 4 en een meisje bent.

Toen ik in de winkel voor het rek met verkleedkleren stond, vond ik de keuzes niet bijster origineel. Dus een grote kans dat de jurk in kwestie al in de verkleedkoffer van Margot zat. Ik ging dat dus maar zelf even fixen.

Ik trok naar mijn verkleedklerenstofjeswinkel bij uitstek tijdens een middagpauze en vond op welgeteld 1 minuut wat ik zocht. Ik struikelde zowat over de rol bij het binnenkomen.
Ik kocht enkele meters passende tule en kon aan de slag gaan. Sleutelwoorden waren: zwierende rok, veeeeeeeeeel tule, hartjesrug.

Ik nam Stof Voor Durf Het Zelvers 2, tekende een maat groter dan Nena haar huidige maat, paste de open ronde rug aan naar hartjesvorm, tekende de taille langs beide kanten wat breder (makkelijker om er eventueel iets onder te dragen) en knipte een cirkelrok.
De jurk zat snel in elkaar en ik was echt blij met het resultaat!


 Het voorpand knipte ik door en daar stak in een gouden paspeltje tussen. Ik plande daar eigenlijk zo zigzagsgewijs nog gouden lint tussen te stikken maar door het gebrek een gouden lint op het moment dat ik begon te naaien werd dat plan maar opgeborgen.

Het hartje op de rug sluit bovenaan met 2 doorzichtige knoopjes die zoals een diamant geslepen zijn. Onderaan overlappen de flapjes een beetje maar is er geen sluiting. Ik dacht dat dat makkelijker zou zijn om de boel aan te trekken. U ziet hier ook de kunstig te hoog opgetrokken kousenbroek zitten van Nena.

Zachtroze en goud, dat is toch een match made in heaven eh.



 De onderrok is gewoon 2 lagen tule van elk 3 meter lang in plooien gelegd en aan een brede goudkleurige elastiek gestikt.
 
De foto's die zijn niet bijster van kleur en kwaliteit. Ik nam ze snel met mijn iPhone en bewerkte uiteraard niets. Geen zin. Maar u snap het plaatje.
 
De boel werd ingepakt, afgegeven en goedgekeurd. En ik was zeker dat deze verkleedjurk nog niet in de verkleedkoffer van Margot zat.
 
Uiteraard heb ik het nu aan mijn been dat er nog zo een jurk gemaakt moet worden. Al is het maar om ons moemoe content te stellen. Die vond het bijna erger dan Nena dat we de jurk moesten afgeven. 

woensdag 15 februari 2017

Sporty Spice for the win

Geboren zijnde in 1985 was ik vollenbak bakvis toen de Spice Girls hip and happening waren. En ja ik geef dat toe, ik heb die cd's ergens liggen want 'Girl Power!' en 'Spice up your life!' zijn goede slagzinnen als je 13 jaar bent. En ja ik geef ook toe dat ik onlangs nog eens goed meezong met hun debuutcd. En ja ik geef ook toe dat ik blijkbaar elke tekst nog vanbuiten kende. Maar dat is gewoon een raar trekske van mij.

Ik was wel fan van Baby Spice voor al die roze en fluffy dingen die zij aan kon doen. Sporty Spice daarentegen was minder mijn ding. Nooit van de sportiefsten geweest, kan mijn lerares LO van het middelbaar bevestigen. Dat mens heeft werkelijk alles geprobeerd om een beetje sport in mijn lijf te krijgen maar tevergeefs.
Tot een paar jaar geleden en ik toch besloot om eens iets aan de conditie te doen. Want de trap nemen voor 1 verdiep en buiten adem zijn, dat was nu ook niet de bedoeling op mijn 24 jaar.

Start to runnen dan maar. En dat vond ik leuk. Muziek in mijn oren en niet denken maar gewoon gaan, op mijn eentje want ik ben geen gezellige-groeps-loper. Ik ben nog steeds geen die-hard-sporter maar geniet er wel van en ben altijd blij dat ik het deed na afloop.

Lopen dus. Bevredigend, maar ik was al even op zoek naar iets waar ik me eens wat harder kon afreageren. Vroeger leek kickboksen me wel iets maar ik vond/vind de stap naar zo een echte club net iets te groot. En voor sporten genre judo, aikido,... vind ik mezelf te oud om nog te starten.
Tot mijn neef een paar jaar geleden begon met 'iets nieuws' zei hij. Een verdedigingssport, ontwikkeld voor het Israëlisch leger, waar je echt niets voor moet kunnen al basis en waar je jezelf dus leert verdedigen. Krav Maga dus. Dat was Neef zijn uitleg. En ontwikkeld voor het Israëlisch leger! Hoe stoer is dat!

Na lang twijfelen besloot ik het toch een kans te geven. En afgelopen maandag was het zover. Mijn eerste training. Er zijn geen aparte groepen waar ik ga in Aalst, iedereen traint er samen. Beginner of gevorderde, iedereen mept op iedereen. Zeker een goed idee want zo train je ook tegen mensen die groter, sterker en beter zijn dan jezelf. Een eventuele aanvaller gaat sowieso groter zijn dan mij (ja ik ben echt een kleintje met mijn meter en 61.5 centimeter) of het zou moeten zijn dat de zeven dwergen een aanval plannen op mij.

Ik vond het dus echt plezant om te doen. Je leert er wat eenvoudige dingen die zeker kunnen helpen en omdat het eenvoudige dingen zijn is de kans dat je ze onthoudt op momenten van stress groter.
Wat moet je er wel bijpakken? Gigantische blauwe plekken. Mijn hand en pols zien er vreselijk mishandeld uit. Alles in de buurt van mijn hals en sleutelbeenderen doet zeer van de vermeende pogingen tot wurgen en de pogingen tot mezelf te redden uit die wurgpogingen. Mijn armen zijn zo goed als lam van de spierpijn. Van het uitdelen en incasseren van slagen. Maar ondanks dat alles, ga ik het blijven doen. Ik kan me uitleven, ik kan stress wegmeppen en ik gebruik spieren waarvan ik dacht dat ik ze door een productiefout niet eens had. En je leert jezelf verdedigen. Dat ik eigenlijk ook wel hulp zou kunnen gebruiken voor het aan- en uitdoen van mijn bh omdat ik mijn armen nauwelijks naar achter krijg, dat zal wel beteren.

Ik samen op training met de Neef, niemand die dat ooit voor mogelijk had gehouden. Neef is namelijk een type dat op zijn dooie gemakske 200 km wandelt op 36 uur. En dan nog te voet naar huis zou wandelen. Of die zomaar uit het niets ineens beslist om 20 km te gaan lopen. Nu gaat de bomma zo fier zijn dat we elkaar proberen te wurgen!

En oh ja, een beetje ironie want dat is me niet vreemd: Potentiële aanvallers: Watch out! Want in de toekomst ga ik zo hard 'op ulle muil kunnen slaan'! In de toekomst wel, want voor de komende 5 dagen heb ik daar teveel spierpijn voor. Dus gelieve een potentiële aanval dan ook nog even uit te stellen...




woensdag 8 februari 2017

The return of the sewing mojo

De sewing mojo, die is hier eventjes zoek geweest. Geen zin, te moe, te weinig focus, te druk maar vooral te veel leven dat in de weg stond. Te veel 'te' dus. Het was alsof ik mezelf het plezier van de creativiteit met mijn naaimachine ontzegde.
Ik smeet me nochtans vol overgave op Bloggers for Life, in de hoop dat die mojo terug ging komen. Ik dropte zelfs een jasje in de tombola. Dan moest ik wel naaien. Maar tevergeefs. Het werd een jas op maat wegens het totaal negeren van mijn machines, wat misschien bij nader inzien meer lotjes opleverde. Maar dat naaien, dat was very low profile.

Ik ken de winnares van mijn jasje en beloofde het haar mee te brengen op de babyborrel van haar jongste spruit half januari. Op die babyborrel was er nog een vriendin die eveneens lotjes kocht en die dezelfde stoffencombinatie zou hebben gekozen voor het jasje. In een opwelling besloot ik het jasje voor beiden te maken. Ik had genoeg wol liggen, liet vriendin 2 een andere voeringsstof kiezen en ik maakte ineens 4 mensen gelukkig: de twee vriendinnen en de twee dochtertjes! Die schop in mijn kont de week voor de borrel, die was nodig...

Terwijl ik aan het tekenen en knippen was en daarna begon te naaien, kwam het licht een beetje terug. Ik kon me weer wat verliezen in het creëren van iets uit niets. Ik had er opnieuw mijn plezier in. De snoetjes bij het uitpakken van de jasjes deed me ook zo deugd. Ze waren ergens mijn redding in naaimojoloze dagen.

En het jasje zelf, dat vond ik persoonlijk fantastisch. Een prachtig wolletje dat ik kocht bij de totale uitverkoop van Samira ofzo, een stoffenwinkel ergens in Ledeberg, of Gentbrugge. Ergens die kanten toch.

Ik propte model Nena even in de jas omdat een gevulde jas net iets mooier presenteert dan een exemplaar aan de kapstok 


De gekozen voering door vriendin 2.
 
Knoopjes van bij mijn favoriete knoopjesmens in Zottegem.
 
Ik kreeg van Femke, de winnares van mijn stuk van Bloggers For life een foto door van haar knappe dochter in het jasje!
Dat het een schoon kind is, en dat de kleur haar prachtig staat!
 
 
Die mojo, die is er dus een piepklein beetje terug. Nu hopen dat de ruimte om te groeien alle kansen krijgt. 
 
 


maandag 23 januari 2017

music was my first love, part 2

Een goed jaar geleden postte ik een muzikale tijdslijn van mijn leven. Of toch de grove samenvatting daarvan. Ik had wel zin om dat nog eens te doen. Een lijstje muziek met mijn favorieten uit 2016.
De liedjes zijn niet persé uitgebracht in 2016 maar hebben een rol gespeeld in mijn voorbije jaar. Gewoon als vrolijk melodietje, als soundtrack om op iets te meppen of een fijne herinnering.

Liedjes halen vaak mijn selectie door hun tekst, zoals de opener van mijn lijstje nu.
Voor vriendinnen die er altijd zijn, darling I hope that you'lle be here when I need you the most. Hoeraatjes voor vriendinnen dus!



Het voorbije jaar hervond ik ook mijn liefde voor Britpop, meer bepaald mijn liefde voor Oasis. Geen idee waar die de voorbije jaren verstopt zat maar ze is dus terug and back to stay. Ik ben nog steeds een beetje kwaad op cafémaat Derrek, die belachelijk te laat was om in 2009 met de vriendengroep naar Werchter te vertrekken waardoor ik het optreden van Oasis heb gemist. In augustus 2009 zijn ze dan uiteindelijk gesplit. Grootste zonde, dat ik ze nog nooit live zag. Vandaar 1 van mijn favo Oasis-songs die ik compleet vergat maar opnieuw vond in 2016.

 
 
Geen muzikaal 2016 zonder Bazart. Grote fan, vanaf de eerste single die ze uitbrachten. Ik zag ze op Pukkelpop en ik vond het verpletterend, wat een nieuwe en kleine band teweeg kan brengen. Niet de beste video maar wel zowat de enige van Lux. Mijn bazart-topper.
 
 

 
 

Op een zappende-tv-avond kwam ik op VTM terecht, bij Liefde voor Muziek. Ik kijk niet vaak gewoon tv dus had ik geen idee wat het precies was. Had ik het geweten had ik zeker meer afleveringen gezien. Dit was 1 van de laatste afleveringen en Eva De Roovere speelde iets van dat manneke waar ik de naam constant van vergeet maar lijkt op Justin Bieber. Prachtige remake van een nummer die anders mijn aandacht niet zou trekken. Of hoe een goede zangeres van niets toch iets kan maken.



Voor de dagen dat ik eens echt goesting had foert te zeggen, dat alles en iedereen op mijn zenuwen werkt, dat ik een no-bullshit-zone op mijneigen ben, dat je me beter gerust laat tenzij je een actieve doodswens hebt. Voor zo dagen is er godzijdank Limp bizkit.


Nog een ode aan de mensen die je bijstaan no matter what. When food is gone you are my daily meal. Of hoe schoon is dat eigenlijk?



De eerste keer dat ik Trixie Whitley life bezig zag einde 2016. Ik geef toe dat ik geen enkele volledige cd van haar heb maar wel enkele losse nummers in mijn iTunes. Het optreden was dan ook een beetje afwachten wat ik er zou van vinden. Maar het was geweldig. Die stem en haar persoonlijkheid samen met de prachtige jazzy invloeden zijn meer dan genoeg om een topoptreden af te leveren. Een aanrader.



Iets om instant vrolijk van te worden, iets om je tofste zwierrok uit de kast te halen samen met wat dancing shoes en de hele nacht door te gaan. Parov Stelar is de max zeg ik je.


Britpop en Dandy-gehalte, match made in heaven voor mij. Smijt daar wat ruwe looks van Alex Turner en Miles Kane bij en ik val in katzwijm. 1 van de beste dagen van 2016 was mijn dag Pukkelpop met Eva. Een topdag met een topwijf. Meer vraag ik niet.



Last but not least, 2 nummertjes omdat ik niet kan kiezen en ik nog steeds queen of this blog ben en dus kies wat ik hier doe.
Sinds haar eerste full cd ben ik fan van Lady Linn. Op en top van Belgische makelij. Die eerste cd kocht ik de week dat ik het huis uit trok op mijn 22e. Piepjong, de weg nog zoekend, was dat de soundtrack van mijn leven toen. Die cd speelde ik bijna kapot, het doosje hangt nog maar nauwelijks aan elkaar en ik kan elk nummer meezingen. Bij elke cd die Lady Linn uitbrengt groeit de liefde voor haar stemgeluid en muziekstijl. Voor mij zowat de beste zangeres die ons land rijk is. Al bekijken veel mensen me wat raar als ik dat zeg. 'Onwetenden!' zeg ik dan!




Ik ben ook wel benieuwd naar jullie toppers van 2016! Kom, entertain me wat met jullie muzieksmaak en verhalen!

vrijdag 20 januari 2017

living on the edge, part zevenduusd

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb een ochtendhumeur en geen kleintje. Ik vind het hell on earth als er iemand tegen mij babbelt het eerste half uur dat ik wakker ben.
Ik ben er dan ook niet kwaad om dat ik in de week vroeg begin te werken. Dat is voor mijn eigen gemak, al ben ik ook geen morning person.
'Vroeger', een paar jaar terug, met slechts 1 kind en nog een twenty-something huid, kon ik zeggen dat ik meestal tussen 7u en 7u10 begon te werken.

Zeer concreet was dat: wekker om 6u, gekleed en alles op mijn gezicht gewreven tegen 6u20, boekentas van Mila maken, mijn eigen eten (ontbijt en lunch) bijeen pakken en vertrekken richting Gent om 6u40. Douchen zo 's morgens vroeg, daar doe ik niet aan mee. Ik doe dat 's avonds. Dat haar jong, dat duurt een eeuwigheid voor dat droog is anders. En dan zie ik er nog uit als een vogelnest in opbouw.

Om comfortabel te kunnen rijden en er niet belachelijk lang over te doen door de drukte moet ik eigenlijk ten laatste om 6u50 in mijn auto zitten. Wat vroeger dus makkelijk lukte.

Tegenwoordig haal ik 7u nooit meer, 7u15 is al vroeg om te arriveren in Gent.  De komst van Nena heeft daar zeker iets mee te maken want nu zijn dat 2 boekentasjes maken. Maar ook het uitgebreidere werk dat ik 's morgens heb om er enigszins toonbaar uit te zien.
Ik haalde het ooit eens in mijn hoofd om in de winterperiode gewoon wat mascara aan te doen en misschien ergens een verloren gelopen likje blush. Ik werd net niet naar het UZ gesleept. Werkelijke elke collega die ik tegenkwam die dag vroeg of ik me niet zo goed voelde. Om dus te illustreren, ik ben bleek in de winter en ik heb wallen.

Mijn make-up ritueel ga ik hier niet volledig uit de doeken doen maar ik slaag erin om dat mooi binnen de 12 minuten af te handelen (en ja ik heb dat eens getimed).Voor dagcrème, primer, conceiler, poeder, oogschadus, blush en mascara. Niet slecht qua timing denk ik. Ik doe dat dan ook al lang en zo goed als dagelijks. Routine dus.

Dolletjes dus zo race tegen de klok 's morgens, als je het ineens in je hoofd haalt dat het wel eens tof zou zijn iets te veranderen aan die routine en gewoon zomaar out of the blue gaat beginnen experimenteren met een liquid eyeliner nadat je dat al zeker 3 jaar niet meer hebt gebruikt...



maandag 16 januari 2017

beestjesparade

Vraagt u zich af of ik hier nog wel een relatie heb met mijn naaimachine? Ik vraag mij dat soms ook af jong, geen nood.
Het hele creatieve gebeuren stond allemaal even op een laag pitje geef ik toe. Niet dat ik niets maakte de laatste weken. Mila kreeg een nieuwe pyjama, ik maakte de jas van Bloggers for Life, er werden wel wat jurken gemaakt.
Alleen dat fotograferen eh. Jongens toch wat een miserie vind ik dat eigenlijk!?

Het pionierschap in keuze van stof, het aanpassen of zelf tekenen van patronen of ingenieuze extra's zal ik ook nooit hebben. Dus geef ik toe dat ik het me ook een beetje ontzag, om foto's te nemen van jurk nummer duizend. Of pyjama zeventienhonderd.
Ik breidde ook al enkele sjaals, die ik vervolgens allemaal vrolijk cadeau gaf. Maar ook daar dacht ik, ik kan toch geen sjaals blijven posten...

Maar omdat dat hier eigenlijk van start ging als een naaiblog en ik ergens rond september een jurk maakte voor Nena en daar ook nog eens foto's van nam (maar vervolgens vergat te bewerken en daar nu hoegenaamd geen goesting in heb), kan ik toch nog eens een genaaid stuk presenteren zeg! Kom dat tegen!

 
Moody as hell kan dat kind zijn.
 
Gelukkig pastte madam haar dikke kleutervoet-met-hoge-wreef in die poezenschoenen. Ik wil niet weten welk oscarwaardig drama het had geweest bij Raaf en Vos hadden deze schoenen niet gepast...
 
De 'Ik-kan-echt-wel-poseren-als-ik-mijn-best-doe'-pose
 
 
 
Ik denk dat ik de stof van de jurk ooit nog kocht bij de uitverkoop van Liesellove. Ik nam gewoon een basis Tinnyjurk met een mouwtje, zonder veel frutsels. De rok werd gewoon gerimpeld volgens de hoeveelheid stof die ik had.
En het kind was nog es in't nieuw gestoken. 

woensdag 11 januari 2017

2017

Als eerste wens ik jullie allemaal een topper van een jaar toe! Met alles wat je maar wil. Groots of klein, glitterend of basic, uitbundig of strak. En een goede gezondheid. Want dat blijf ik toch wel belangrijk vinden.

Goede voornemens, daar doe ik eigenlijk niet aan mee. Dat hou ik nooit vol. Maar om toch iets te zeggen, ga ik me voornemen om sommige dingen toch op hetzelfde elan verder te zetten als in 2016.
Met als grote punt daarin mijn leven leiden zoals ik het wil. Mijn eigen keuzes maken. Dat begon in 2016 al voornamelijk door eindelijk de knoop daar te hakken en toch te gaan voor die al lang gewilde tattoo. Een beslissing waar ik na bijna een jaar nog steeds achter sta (gelukkig), nog geen seconde spijt van heb gehad en ze dan ook als beste beslissing van 2016 noem.

Sommige weten het, anderen voelen het, of je valt volledig uit de lucht, dat kan ook. Maar ik had geen topjaar 2016. Ik was oprecht blij dat het gedaan was. Dat ik vers kon starten. Al is het gevoel van in een diep gat kruipen, pas volgend jaar wakker worden en wegrijden op mijn rosé gouden eenhoorn er nog wel.
2016, een jaar om snel te vergeten maar ook een jaar om toch dingen te koesteren en gelukkig aan terug te denken. Zoals mijn vogeltje op mijn pols. Of ontdekken dat de vriendinnen die je hebt je onvoorwaardelijks steunen, gelijk welk uur van de dag. dat ze een steun en toeverlaat zijn in goede en slechte tijden.
Ook nieuwe vrienden maken en voelen dat de band direct goed zit én diep gaat. En denken: damn, waarom leerde ik jou geen 10 jaar vroeger kennen!

En dus leren dat hoe kak het leven ook kan zijn, er altijd wel iets is om je aan op te trekken. Dat er altijd lichtpuntjes zijn.
En dan een mooi kaartje krijgen uit deze hoek, die dat allemaal mooi kan samenvatten. En daar gelukkig over zijn.

Wie weet wordt 2017 wel sky-rocket-high, een aaneenschakeling van hoogtepunten. Laat ons dat eens uitzoeken.