dinsdag 21 februari 2017

Feestelijk verkleedspul

Kan je een betere planning hebben dan het bloggen van een verkleedjurk de week van carnaval? Ik peins van nie!

Een paar weken geleden kreeg Nena voor de eerste keer een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Kleine Margot werd 4 en dat ging deftig gevierd worden. Beetje stress, want ik vind dat kei originele mensen. Gelukkig had het feestvarken van dienst had een tips-voor-cadeautjes-lijst en daarop stonden verkleedkleren. Dat is hier ook altijd dolle pret én een constante in het spel van de meisjes. Ze hebben daar veel geniet van. Ik ging wat af op mijn eigenste ervaring met 2 kleine dames in huis en besloot dat een prinsessenjurk altijd wel een schot in de roos is als je 4 en een meisje bent.

Toen ik in de winkel voor het rek met verkleedkleren stond, vond ik de keuzes niet bijster origineel. Dus een grote kans dat de jurk in kwestie al in de verkleedkoffer van Margot zat. Ik ging dat dus maar zelf even fixen.

Ik trok naar mijn verkleedklerenstofjeswinkel bij uitstek tijdens een middagpauze en vond op welgeteld 1 minuut wat ik zocht. Ik struikelde zowat over de rol bij het binnenkomen.
Ik kocht enkele meters passende tule en kon aan de slag gaan. Sleutelwoorden waren: zwierende rok, veeeeeeeeeel tule, hartjesrug.

Ik nam Stof Voor Durf Het Zelvers 2, tekende een maat groter dan Nena haar huidige maat, paste de open ronde rug aan naar hartjesvorm, tekende de taille langs beide kanten wat breder (makkelijker om er eventueel iets onder te dragen) en knipte een cirkelrok.
De jurk zat snel in elkaar en ik was echt blij met het resultaat!


 Het voorpand knipte ik door en daar stak in een gouden paspeltje tussen. Ik plande daar eigenlijk zo zigzagsgewijs nog gouden lint tussen te stikken maar door het gebrek een gouden lint op het moment dat ik begon te naaien werd dat plan maar opgeborgen.

Het hartje op de rug sluit bovenaan met 2 doorzichtige knoopjes die zoals een diamant geslepen zijn. Onderaan overlappen de flapjes een beetje maar is er geen sluiting. Ik dacht dat dat makkelijker zou zijn om de boel aan te trekken. U ziet hier ook de kunstig te hoog opgetrokken kousenbroek zitten van Nena.

Zachtroze en goud, dat is toch een match made in heaven eh.



 De onderrok is gewoon 2 lagen tule van elk 3 meter lang in plooien gelegd en aan een brede goudkleurige elastiek gestikt.
 
De foto's die zijn niet bijster van kleur en kwaliteit. Ik nam ze snel met mijn iPhone en bewerkte uiteraard niets. Geen zin. Maar u snap het plaatje.
 
De boel werd ingepakt, afgegeven en goedgekeurd. En ik was zeker dat deze verkleedjurk nog niet in de verkleedkoffer van Margot zat.
 
Uiteraard heb ik het nu aan mijn been dat er nog zo een jurk gemaakt moet worden. Al is het maar om ons moemoe content te stellen. Die vond het bijna erger dan Nena dat we de jurk moesten afgeven. 

woensdag 15 februari 2017

Sporty Spice for the win

Geboren zijnde in 1985 was ik vollenbak bakvis toen de Spice Girls hip and happening waren. En ja ik geef dat toe, ik heb die cd's ergens liggen want 'Girl Power!' en 'Spice up your life!' zijn goede slagzinnen als je 13 jaar bent. En ja ik geef ook toe dat ik onlangs nog eens goed meezong met hun debuutcd. En ja ik geef ook toe dat ik blijkbaar elke tekst nog vanbuiten kende. Maar dat is gewoon een raar trekske van mij.

Ik was wel fan van Baby Spice voor al die roze en fluffy dingen die zij aan kon doen. Sporty Spice daarentegen was minder mijn ding. Nooit van de sportiefsten geweest, kan mijn lerares LO van het middelbaar bevestigen. Dat mens heeft werkelijk alles geprobeerd om een beetje sport in mijn lijf te krijgen maar tevergeefs.
Tot een paar jaar geleden en ik toch besloot om eens iets aan de conditie te doen. Want de trap nemen voor 1 verdiep en buiten adem zijn, dat was nu ook niet de bedoeling op mijn 24 jaar.

Start to runnen dan maar. En dat vond ik leuk. Muziek in mijn oren en niet denken maar gewoon gaan, op mijn eentje want ik ben geen gezellige-groeps-loper. Ik ben nog steeds geen die-hard-sporter maar geniet er wel van en ben altijd blij dat ik het deed na afloop.

Lopen dus. Bevredigend, maar ik was al even op zoek naar iets waar ik me eens wat harder kon afreageren. Vroeger leek kickboksen me wel iets maar ik vond/vind de stap naar zo een echte club net iets te groot. En voor sporten genre judo, aikido,... vind ik mezelf te oud om nog te starten.
Tot mijn neef een paar jaar geleden begon met 'iets nieuws' zei hij. Een verdedigingssport, ontwikkeld voor het Israëlisch leger, waar je echt niets voor moet kunnen al basis en waar je jezelf dus leert verdedigen. Krav Maga dus. Dat was Neef zijn uitleg. En ontwikkeld voor het Israëlisch leger! Hoe stoer is dat!

Na lang twijfelen besloot ik het toch een kans te geven. En afgelopen maandag was het zover. Mijn eerste training. Er zijn geen aparte groepen waar ik ga in Aalst, iedereen traint er samen. Beginner of gevorderde, iedereen mept op iedereen. Zeker een goed idee want zo train je ook tegen mensen die groter, sterker en beter zijn dan jezelf. Een eventuele aanvaller gaat sowieso groter zijn dan mij (ja ik ben echt een kleintje met mijn meter en 61.5 centimeter) of het zou moeten zijn dat de zeven dwergen een aanval plannen op mij.

Ik vond het dus echt plezant om te doen. Je leert er wat eenvoudige dingen die zeker kunnen helpen en omdat het eenvoudige dingen zijn is de kans dat je ze onthoudt op momenten van stress groter.
Wat moet je er wel bijpakken? Gigantische blauwe plekken. Mijn hand en pols zien er vreselijk mishandeld uit. Alles in de buurt van mijn hals en sleutelbeenderen doet zeer van de vermeende pogingen tot wurgen en de pogingen tot mezelf te redden uit die wurgpogingen. Mijn armen zijn zo goed als lam van de spierpijn. Van het uitdelen en incasseren van slagen. Maar ondanks dat alles, ga ik het blijven doen. Ik kan me uitleven, ik kan stress wegmeppen en ik gebruik spieren waarvan ik dacht dat ik ze door een productiefout niet eens had. En je leert jezelf verdedigen. Dat ik eigenlijk ook wel hulp zou kunnen gebruiken voor het aan- en uitdoen van mijn bh omdat ik mijn armen nauwelijks naar achter krijg, dat zal wel beteren.

Ik samen op training met de Neef, niemand die dat ooit voor mogelijk had gehouden. Neef is namelijk een type dat op zijn dooie gemakske 200 km wandelt op 36 uur. En dan nog te voet naar huis zou wandelen. Of die zomaar uit het niets ineens beslist om 20 km te gaan lopen. Nu gaat de bomma zo fier zijn dat we elkaar proberen te wurgen!

En oh ja, een beetje ironie want dat is me niet vreemd: Potentiële aanvallers: Watch out! Want in de toekomst ga ik zo hard 'op ulle muil kunnen slaan'! In de toekomst wel, want voor de komende 5 dagen heb ik daar teveel spierpijn voor. Dus gelieve een potentiële aanval dan ook nog even uit te stellen...




woensdag 8 februari 2017

The return of the sewing mojo

De sewing mojo, die is hier eventjes zoek geweest. Geen zin, te moe, te weinig focus, te druk maar vooral te veel leven dat in de weg stond. Te veel 'te' dus. Het was alsof ik mezelf het plezier van de creativiteit met mijn naaimachine ontzegde.
Ik smeet me nochtans vol overgave op Bloggers for Life, in de hoop dat die mojo terug ging komen. Ik dropte zelfs een jasje in de tombola. Dan moest ik wel naaien. Maar tevergeefs. Het werd een jas op maat wegens het totaal negeren van mijn machines, wat misschien bij nader inzien meer lotjes opleverde. Maar dat naaien, dat was very low profile.

Ik ken de winnares van mijn jasje en beloofde het haar mee te brengen op de babyborrel van haar jongste spruit half januari. Op die babyborrel was er nog een vriendin die eveneens lotjes kocht en die dezelfde stoffencombinatie zou hebben gekozen voor het jasje. In een opwelling besloot ik het jasje voor beiden te maken. Ik had genoeg wol liggen, liet vriendin 2 een andere voeringsstof kiezen en ik maakte ineens 4 mensen gelukkig: de twee vriendinnen en de twee dochtertjes! Die schop in mijn kont de week voor de borrel, die was nodig...

Terwijl ik aan het tekenen en knippen was en daarna begon te naaien, kwam het licht een beetje terug. Ik kon me weer wat verliezen in het creëren van iets uit niets. Ik had er opnieuw mijn plezier in. De snoetjes bij het uitpakken van de jasjes deed me ook zo deugd. Ze waren ergens mijn redding in naaimojoloze dagen.

En het jasje zelf, dat vond ik persoonlijk fantastisch. Een prachtig wolletje dat ik kocht bij de totale uitverkoop van Samira ofzo, een stoffenwinkel ergens in Ledeberg, of Gentbrugge. Ergens die kanten toch.

Ik propte model Nena even in de jas omdat een gevulde jas net iets mooier presenteert dan een exemplaar aan de kapstok 


De gekozen voering door vriendin 2.
 
Knoopjes van bij mijn favoriete knoopjesmens in Zottegem.
 
Ik kreeg van Femke, de winnares van mijn stuk van Bloggers For life een foto door van haar knappe dochter in het jasje!
Dat het een schoon kind is, en dat de kleur haar prachtig staat!
 
 
Die mojo, die is er dus een piepklein beetje terug. Nu hopen dat de ruimte om te groeien alle kansen krijgt.