dinsdag 9 mei 2017

Kitty Cat

Nena is een pittige dame. Zacht uitgedrukt. Thuis dan toch. Op school is ze een mak en volgzaam lammetje volgens de juf, thuis heeft ze eerder de rol van little Queen of the world. Onderhandelen als de beste, een ochtendhumeur waar het mijne soms niets tegen is, commanderen like a boss...

Kittig ding dus, kleine Nena. Laat me daar nu nog een stuk stof van Bambiblauw hebben liggen die zich perfect leende voor een jurk voor die kleine Queen.

Een echt meisje wel. Haarzelf spiegelen kan ze uren aan een stuk.

 Moest het niet duidelijk zijn, ik maakte nog eens een Tinny van Straightgrain. Een patroon dat mijn dames steeds goed zit.
 

 Ik maakte er voor de eerste keer zo een half kraagje bij. Ik vind het eigenlijk echt tof zo. het breekt het voorpand een beetje zonder dat het té is.
Die streep die daar door die kat loopt, ja ik weet dat, is een zeer hardnekkige plooilijn. Ik hoop dat met wassen die er uit gaat gaan. want meer strijken dan ik al deed gaat geen hol werken.
 

 Het obligatoire springen kan niet ontbreken uiteraard.
 
 Achteraan is het kraagje gewoon rond.
 
 
Ik ben content met het resultaat. Ik vind het een prachtige stof, die in tegenstelling tot de zwanen, wel recht was geprint. Nu duimen, dat het kleine spook niet direct een groeisprintje krijgt. 

woensdag 3 mei 2017

featherlight

Nu die sewing groove passeerde profiteerde ik ervan om snel nog een jurk voor Mila te maken.
Het kind groeide nogal wat en veel van haar jurken werden echt onzedig kort. Benen aan de lopende meter, die grootste van mij. Just haar moeder...

Ik haalde mijn tulippatroontje nog eens van onder het stof en maakte een jurk voor Mila. Vorig jaar was ze extatisch over de top, de jurk zou dus ook wel scoren.

Heerlijk, van die overbelichte foto's met lelijke crocs en bladeren op de achtergrond!

De overslag werkte ik af met een bronzen biais. Past mooi bij de kleuren van de bladeren.

Love jeu, whatever that means.

Voor u allen overweegt naar het pittoreske Leeuwergem te verhuizen, wij wonen niet in een microklimaat. Het is even groot schijtweer hier bij ons als in de rest van België. De foto's werden alleen enkele weken geleden genomen om daarna te vergeten.

 Het kind vindt springen hip, dus tegenwoordig doet ze dat élke keer ik een foto wil maken van haar.
 
 
De stof kocht ik een paar maand geleden ofzo bij Mon Depot en is van Wolf & Rita. Ik vind de stof zalig! heerlijk licht en prachtige kleuren.
Uiteraard ben ik nooit degene die als eerste een stof koop, laat staan dat ik de eerste ben om er iets spectaculair mee te maken. Meestal zijn al die populaire stoffen ook altijd uitverkocht tegen dat ik tijd en goesting heb gevonden om te winkelen. Maar kijk ik had een sjanske. Ik kon nog een metertje op de kop tikken en kreeg daar heel nipt de jurk uit. Bij deze moet het kind ook niet meer in haar onderbroek naar school. Of communiefeest. 
 

 

donderdag 20 april 2017

Got into some groove

jep, ne sewing groove jong. Dat passeerde hier zomaar ineens dus ik profiteerde en sprong er lustig bovenop!
Ik ben zo wat van het principe dat ik graag kleertjes naai voor mijn dames maar dat ik geen 25 jurken per kind naai die dan allemaal half werkloos in de kast te klein aan het worden zijn.
Ze kregen echter alle 2 wel een serieuze groeischeut, tijd om nog eens in gang te schieten dus. Die 4 communiefeesten die in het verschiet liggen, waren ook een mooie motivatie.

Die zomerzwanen van Bambiblauw, die lagen hier denk ik al meer dan een jaar in mijn kast. Mila vond de stof direct heel mooi, maar ik twijfelde toch. Een meisje van 8 is nog wel een klein meisje, maar toch ook niet te kinds meer. En de print is nauwelijks stoer te noemen.
Ik zette me erover en gaf Mila haar gevraagde jurk: een kraagje en een rimpelrok.


 asymmetrisch kraagje van de Tinnyjurk.
 





De nieuwe sandalen van bij Raaf en Vos mochten ook al eens geshowd worden.   

Kom we kunnen stellen dat het kind best nog prinsesig is en met zo een jurkje best nog wegkomt.

Doorlopende prints daar doe ik niet aan mee bij zo dure stof. Ik doe daar eigenlijk ver nooit aan mee.
 
Ik maak me nog even wat bedenkingen bij de stof. Qua kwaliteit is ze zeker dik ok. Zacht, mooie kleuren en ze doorstond al een wasbeurt en ziet er nog goed uit. Maar je maakt makkelijk 'haaltjes' bij het stikken. Ik stikte ze dan ook helemaal met een microtexnaald en had geen enkel probleem.
 
Tweede bedenking: Let op als je knipt want bij mij was die stof gigantisch scheef gedrukt. Ik kocht maar een meter en dat was net genoeg om een jurk voor Mila maat 7 jaar te maken. Maar met het ene rokdeel achteraan heb ik wat moeten 'foefelen'. Omdat de stof scheef gedrukt was en ik dat niet doorhad, was een deel van rok achteraan geknipt in de zeer brede kant. Het ene deel is dus minder breed dan het andere maar het valt gelukkig niet op.
 
Een gewaarschuwd vrouw...

woensdag 22 maart 2017

Liezewiezewoes en de innerlijke feministe

Ik heb mezelf nooit echt als het feministische type beschouwd. Toch al niet het type met okselhaar en zonder bh. Laat me daarin ook even stellen dat ik vrij zeker ben dat bh-loze feministes niet gezegend zijn met een D-cup maar dat is eigenlijk nutteloze randinformatie.

Ik ben wel steeds van het type geweest dat zeker is dat mannen en vrouwen op gelijke hoogte staan. Al heeft een mannelijke bouwvakker het waarschijnlijk met al zijn extra spieren of weet ik veel het fysiek makkelijker dan zijn vrouwelijke collega. Wat niet wil zeggen dat die muur niet even goed gemetseld kan worden door die vrouw.

Ik ben thuis ook degene die kaders, rekjes en planken ophangt. Ja met een boormachine en ja ze hangen recht want ja ik gebruik een waterpas én ja ik weet waarvoor een waterpas dient.

Ik zei hier ook ooit al eens dat Liezewiezewoes in het dagdagelijkse leven een ambtenaar van enig soort is. Ik heb dus regelmatig contact met wat wij noemen een 'belastingsplichtige' die al dan niet wordt bijgestaan door een boekhouders of jurist. Ik trek daar ook mijn plan in.
Al moet ik de laatste maanden toegeven, dat de vooroordelen rond vrouwen, en dan vooral van mijn leeftijd en jonger, in ons vak hier rond ons oren slingeren.

Nee mijnheer u hoeft me niet te vertellen uit welke stad ik kom om te tonen dat jij dat weet omdat je het via social media hebt opgezocht. U hoeft me ook niet te vertellen dat u ook die en die kennis van mij kent omdat je dat zag op Facebook. Zo intimiderend vind ik dat niet.
Nee heel flatterend is het ook niet voor jou als je al gniffelend zegt dat die nieuwe lading ambtenarekes ook wel es uwen belastingsbrief mogen komen invullen. Die por in de zij van uw boekhouder is er misschien ook wat over ja.
Maar wat er hier al zeker niet geapprecieerd wordt is volgende conversatie:

Amaai mevrouw, ik had u niet herkend. U bent sinds uw laatste bezoekje aan ons wel serieus afgevallen eh zeg. Allé t'is positief bedoeld eh!

Punt 1: ik was niet veel afgevallen, Ik was zelfs niet afgevallen. Alleen mijn haar is gegroeid. Roloog. en een punt voor opmerkzaamheid. Not.
Punt 2: elementaire beleefdheid is het toch wel om een dame daarom niet te wijzen op het al dan niet vet zijn in het verleden.
Punt 3: kerel, je staat hier om iets zakelijk te bespreken wat je veel geld gaat kosten. Denkt gij nu echt dat ik mij voor een 'complimentje' daarom soepel ga opstellen?
Punt 4: Had ik een man geweest, had deze conversatie zelfs niet bestaan.

Maakt het mij dan een feministe als ik mij hierin opjaag?

dinsdag 21 februari 2017

Feestelijk verkleedspul

Kan je een betere planning hebben dan het bloggen van een verkleedjurk de week van carnaval? Ik peins van nie!

Een paar weken geleden kreeg Nena voor de eerste keer een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Kleine Margot werd 4 en dat ging deftig gevierd worden. Beetje stress, want ik vind dat kei originele mensen. Gelukkig had het feestvarken van dienst had een tips-voor-cadeautjes-lijst en daarop stonden verkleedkleren. Dat is hier ook altijd dolle pret én een constante in het spel van de meisjes. Ze hebben daar veel geniet van. Ik ging wat af op mijn eigenste ervaring met 2 kleine dames in huis en besloot dat een prinsessenjurk altijd wel een schot in de roos is als je 4 en een meisje bent.

Toen ik in de winkel voor het rek met verkleedkleren stond, vond ik de keuzes niet bijster origineel. Dus een grote kans dat de jurk in kwestie al in de verkleedkoffer van Margot zat. Ik ging dat dus maar zelf even fixen.

Ik trok naar mijn verkleedklerenstofjeswinkel bij uitstek tijdens een middagpauze en vond op welgeteld 1 minuut wat ik zocht. Ik struikelde zowat over de rol bij het binnenkomen.
Ik kocht enkele meters passende tule en kon aan de slag gaan. Sleutelwoorden waren: zwierende rok, veeeeeeeeeel tule, hartjesrug.

Ik nam Stof Voor Durf Het Zelvers 2, tekende een maat groter dan Nena haar huidige maat, paste de open ronde rug aan naar hartjesvorm, tekende de taille langs beide kanten wat breder (makkelijker om er eventueel iets onder te dragen) en knipte een cirkelrok.
De jurk zat snel in elkaar en ik was echt blij met het resultaat!


 Het voorpand knipte ik door en daar stak in een gouden paspeltje tussen. Ik plande daar eigenlijk zo zigzagsgewijs nog gouden lint tussen te stikken maar door het gebrek een gouden lint op het moment dat ik begon te naaien werd dat plan maar opgeborgen.

Het hartje op de rug sluit bovenaan met 2 doorzichtige knoopjes die zoals een diamant geslepen zijn. Onderaan overlappen de flapjes een beetje maar is er geen sluiting. Ik dacht dat dat makkelijker zou zijn om de boel aan te trekken. U ziet hier ook de kunstig te hoog opgetrokken kousenbroek zitten van Nena.

Zachtroze en goud, dat is toch een match made in heaven eh.



 De onderrok is gewoon 2 lagen tule van elk 3 meter lang in plooien gelegd en aan een brede goudkleurige elastiek gestikt.
 
De foto's die zijn niet bijster van kleur en kwaliteit. Ik nam ze snel met mijn iPhone en bewerkte uiteraard niets. Geen zin. Maar u snap het plaatje.
 
De boel werd ingepakt, afgegeven en goedgekeurd. En ik was zeker dat deze verkleedjurk nog niet in de verkleedkoffer van Margot zat.
 
Uiteraard heb ik het nu aan mijn been dat er nog zo een jurk gemaakt moet worden. Al is het maar om ons moemoe content te stellen. Die vond het bijna erger dan Nena dat we de jurk moesten afgeven. 

woensdag 15 februari 2017

Sporty Spice for the win

Geboren zijnde in 1985 was ik vollenbak bakvis toen de Spice Girls hip and happening waren. En ja ik geef dat toe, ik heb die cd's ergens liggen want 'Girl Power!' en 'Spice up your life!' zijn goede slagzinnen als je 13 jaar bent. En ja ik geef ook toe dat ik onlangs nog eens goed meezong met hun debuutcd. En ja ik geef ook toe dat ik blijkbaar elke tekst nog vanbuiten kende. Maar dat is gewoon een raar trekske van mij.

Ik was wel fan van Baby Spice voor al die roze en fluffy dingen die zij aan kon doen. Sporty Spice daarentegen was minder mijn ding. Nooit van de sportiefsten geweest, kan mijn lerares LO van het middelbaar bevestigen. Dat mens heeft werkelijk alles geprobeerd om een beetje sport in mijn lijf te krijgen maar tevergeefs.
Tot een paar jaar geleden en ik toch besloot om eens iets aan de conditie te doen. Want de trap nemen voor 1 verdiep en buiten adem zijn, dat was nu ook niet de bedoeling op mijn 24 jaar.

Start to runnen dan maar. En dat vond ik leuk. Muziek in mijn oren en niet denken maar gewoon gaan, op mijn eentje want ik ben geen gezellige-groeps-loper. Ik ben nog steeds geen die-hard-sporter maar geniet er wel van en ben altijd blij dat ik het deed na afloop.

Lopen dus. Bevredigend, maar ik was al even op zoek naar iets waar ik me eens wat harder kon afreageren. Vroeger leek kickboksen me wel iets maar ik vond/vind de stap naar zo een echte club net iets te groot. En voor sporten genre judo, aikido,... vind ik mezelf te oud om nog te starten.
Tot mijn neef een paar jaar geleden begon met 'iets nieuws' zei hij. Een verdedigingssport, ontwikkeld voor het Israëlisch leger, waar je echt niets voor moet kunnen al basis en waar je jezelf dus leert verdedigen. Krav Maga dus. Dat was Neef zijn uitleg. En ontwikkeld voor het Israëlisch leger! Hoe stoer is dat!

Na lang twijfelen besloot ik het toch een kans te geven. En afgelopen maandag was het zover. Mijn eerste training. Er zijn geen aparte groepen waar ik ga in Aalst, iedereen traint er samen. Beginner of gevorderde, iedereen mept op iedereen. Zeker een goed idee want zo train je ook tegen mensen die groter, sterker en beter zijn dan jezelf. Een eventuele aanvaller gaat sowieso groter zijn dan mij (ja ik ben echt een kleintje met mijn meter en 61.5 centimeter) of het zou moeten zijn dat de zeven dwergen een aanval plannen op mij.

Ik vond het dus echt plezant om te doen. Je leert er wat eenvoudige dingen die zeker kunnen helpen en omdat het eenvoudige dingen zijn is de kans dat je ze onthoudt op momenten van stress groter.
Wat moet je er wel bijpakken? Gigantische blauwe plekken. Mijn hand en pols zien er vreselijk mishandeld uit. Alles in de buurt van mijn hals en sleutelbeenderen doet zeer van de vermeende pogingen tot wurgen en de pogingen tot mezelf te redden uit die wurgpogingen. Mijn armen zijn zo goed als lam van de spierpijn. Van het uitdelen en incasseren van slagen. Maar ondanks dat alles, ga ik het blijven doen. Ik kan me uitleven, ik kan stress wegmeppen en ik gebruik spieren waarvan ik dacht dat ik ze door een productiefout niet eens had. En je leert jezelf verdedigen. Dat ik eigenlijk ook wel hulp zou kunnen gebruiken voor het aan- en uitdoen van mijn bh omdat ik mijn armen nauwelijks naar achter krijg, dat zal wel beteren.

Ik samen op training met de Neef, niemand die dat ooit voor mogelijk had gehouden. Neef is namelijk een type dat op zijn dooie gemakske 200 km wandelt op 36 uur. En dan nog te voet naar huis zou wandelen. Of die zomaar uit het niets ineens beslist om 20 km te gaan lopen. Nu gaat de bomma zo fier zijn dat we elkaar proberen te wurgen!

En oh ja, een beetje ironie want dat is me niet vreemd: Potentiële aanvallers: Watch out! Want in de toekomst ga ik zo hard 'op ulle muil kunnen slaan'! In de toekomst wel, want voor de komende 5 dagen heb ik daar teveel spierpijn voor. Dus gelieve een potentiële aanval dan ook nog even uit te stellen...




woensdag 8 februari 2017

The return of the sewing mojo

De sewing mojo, die is hier eventjes zoek geweest. Geen zin, te moe, te weinig focus, te druk maar vooral te veel leven dat in de weg stond. Te veel 'te' dus. Het was alsof ik mezelf het plezier van de creativiteit met mijn naaimachine ontzegde.
Ik smeet me nochtans vol overgave op Bloggers for Life, in de hoop dat die mojo terug ging komen. Ik dropte zelfs een jasje in de tombola. Dan moest ik wel naaien. Maar tevergeefs. Het werd een jas op maat wegens het totaal negeren van mijn machines, wat misschien bij nader inzien meer lotjes opleverde. Maar dat naaien, dat was very low profile.

Ik ken de winnares van mijn jasje en beloofde het haar mee te brengen op de babyborrel van haar jongste spruit half januari. Op die babyborrel was er nog een vriendin die eveneens lotjes kocht en die dezelfde stoffencombinatie zou hebben gekozen voor het jasje. In een opwelling besloot ik het jasje voor beiden te maken. Ik had genoeg wol liggen, liet vriendin 2 een andere voeringsstof kiezen en ik maakte ineens 4 mensen gelukkig: de twee vriendinnen en de twee dochtertjes! Die schop in mijn kont de week voor de borrel, die was nodig...

Terwijl ik aan het tekenen en knippen was en daarna begon te naaien, kwam het licht een beetje terug. Ik kon me weer wat verliezen in het creëren van iets uit niets. Ik had er opnieuw mijn plezier in. De snoetjes bij het uitpakken van de jasjes deed me ook zo deugd. Ze waren ergens mijn redding in naaimojoloze dagen.

En het jasje zelf, dat vond ik persoonlijk fantastisch. Een prachtig wolletje dat ik kocht bij de totale uitverkoop van Samira ofzo, een stoffenwinkel ergens in Ledeberg, of Gentbrugge. Ergens die kanten toch.

Ik propte model Nena even in de jas omdat een gevulde jas net iets mooier presenteert dan een exemplaar aan de kapstok 


De gekozen voering door vriendin 2.
 
Knoopjes van bij mijn favoriete knoopjesmens in Zottegem.
 
Ik kreeg van Femke, de winnares van mijn stuk van Bloggers For life een foto door van haar knappe dochter in het jasje!
Dat het een schoon kind is, en dat de kleur haar prachtig staat!
 
 
Die mojo, die is er dus een piepklein beetje terug. Nu hopen dat de ruimte om te groeien alle kansen krijgt.